276 
OVER FJORD- VORMINGEN. 
vooral de uitgestrekte hoogvlakten , die het karakter der bergen in 
Noorwegen vormen , die onafzienbare sneeuwvelden , tegen en tusschen 
de hellingen , die diepe kloven , waarin het oog zich verliest , die 
glinsterende wanden, waarlangs de waterval zich nederstort en ver- 
stuift, voor hij den bodem bereikt heeft. Hier en daar strekt zich 
eene zwarte rotsplaat in de zee uit en het schrale gras, dat er, onder 
beschutting der hooge bergen, ontsproten is, strekt tot voedsel van 
eenige geiten of schapen. Op enkele punten, maar slechts zelden, 
ziet men op die platen of tusschen de kloven een schamel gebouw, 
dat thans onbewoond is, maar gedurende den winter soms tot ver- 
blijf dient van de visschers op de Noorlandsche kusten. 
» Thans echter , * gedurende de laatste zomermaanden , is hier geen 
spoor van vischvangst te herkennen. Alles is stil op de Lofoden en 
langs de kusten , op de fjorden en de rotsplaten Toch zijn zij 
niet zonder bewoners. Neen , het wemelt er ; duizenden , millioenen 
eidereenden zweven en zwemmen tusschen de klippen. Soms was onze 
boot door honderden dezer vogels omringd , die statig voor ons uit- 
dreven , tot zij allen te gelijk oprezen en zich op eene rotsplaat 
nederzetten. 
»Maar dan vooral zijn de Lofoden schoon, als de nachtzon boven 
de kimmen staat; als de sneeuwvelden met een rossen gloed zijn 
overtogen; als tegen den hel-gelen hemel de naakte spitsen zich af- 
teekenen ; als de blauwe gletscher , die zich uitstrekt tot den water- 
spiegel , waarin hij zich verliest — een onbekend schouwspel in elke 
andere luchtstreek — de purperen stralen op vangt en met de groene 
velden , die hem omzoomen , aan eene andere wereldorde doet denken , 
waar de zomer zich huwt aan den winter; als de stuivende water- 
vallen regenbogen vormen tegen de rotswanden, terwijl op het kalme 
fjord de eidereend voortdrijft en de meeuw in pijlsnelle vlucht over 
de klippen scheert ; dan vooral zijn zij schoon , als in eene afgelegen 
baai de walvisch zijn reuzenkop verheft , die hier , bij de onmetelijke 
rotsen, een nietig puntje vormt, en zijne waterstralen opzendt, die 
geen honderdste deel van de hoogte bereiken van de watervallen 
nevens hem.” 1 
De vraag rijst nu bij ons op, of de eigenaardige gedaante en aan- 
zienlijke diepte der Noorweegsche fjorden, die op het vasteland van 
1 Keller, t. a. p. , II, blz. 21, 
