OVER DE GRENSLIJN VAN WALLACE. 
DOOR 
Dr. H. VAN CAPPELLE Jr 
Uit eene nauwkeurige studie van de wijze , waarop de dieren ver- 
spreid zijn, blijkt, dat de verdeeling van de aardoppervlakte in vijf 
werelddeel en , die in de geographie algemeen in gebruik is , zelden 
gebezigd kan worden wanneer bet er op aankomt, de grenzen van 
soorten — en nooit om die van geslachten te bepalen. Geen enkel 
zoogdieren- of vogelgeslacht bijv. is uitsluitend tot Europa beperkt 
en zelfs de meeste soorten strekken zich ook buiten dit werelddeel 
uit; de wilde kat komt o. a. behalve in Europa, in Noord- Afrika , 
Siberië en Afghanistan voor; de vos wordt nog meer westelijk, nl. 
tot aan de Amoer aangetroffen ; voorbeelden , die gemakkelijk met vele 
andere zouden vermeerderd kunnen worden. Wanneer men dus de wijze 
wil beschrijven , waarop de dieren verspreid zijn , dan is de eerste vraag , 
die zich voordoet , deze : is naar aanleiding van de verspreiding der 
dieren ook eene andere verdeeling van de aardoppervlakte mogelijk? 
Het is sclater geweest, die het eerst, steunende op de verspreiding 
der vogels , zulk eene verdeeling voorstelde. Hij onderscheidde nl. zes 
streken of zoogenaamde » regionen”, welke in dezelfde uitgebreidheid 
gelden als men de verdeeling op de verspreiding der zoogdieren baseert. 
Deze zes regionen werden later ook door wallace aangenomen , die 
zich door zijne dierengeographische studiën een onsterfelijken naam ver- 
worven heeft. 
De grenzen van deze regionen zijn öf uitgestrekte zeeën , öf hooge 
gebergten, öf groote woestijnen, en zijn — hoewel enkele diersoorten 
hierop dikwijls een uitzondering maken — voor de meeste dieren on- 
overkomelijk. Hoe moeielijker deze grenzen tusschen de verschillende 
streken te overschrijden zijn , hoe geringer overeenkomst tusschen hare 
