OVER DE GRENSLIJN VAN WALLACE. 
301 
zoodat de Philippijnen ten noorden van deze grenslijn liggen (zie het 
kaartje). Deze lijn , die het eerst door wallace werd vastgesteld en 
door alle beoefenaars der dierengeographie nog wordt aangenomen , 
noemt men de grenslijn van Wallace. Hoewel deze tegenstelling bij 
sommige diergroepen , zooals bij de reptielen , ampbibien en insecten , 
minder scherp is , toch zal iedereen moeten toegeven , dat deze grenslijn 
volkomen gerechtvaardigd is. 
Alle eilanden nn , welke ten westen en ten noorden der genoemde lijn 
gelegen zijn , rekent wallace tot de zoogenaamde orientaalsche regioon , 
die o. a. gekenmerkt is door de gibbons — mensch-apen met zeer lange 
armen — den orang-oetang , de lemurs (halfapen) , den tijger , den 
honigbeer , den Indischen olifant , door bet geslacht Galeopithecus (tot 
de insecteneters beboorende en gekenmerkt door een tnsscben de voorste 
en achterste ledematen uitgespreide , bebaarde vliegbuid) , door de 
argusfasant , de pauw , vele duivensoorten en twee zeer karakteristieke 
papegaaien-geslachten en wier insecten die van alle andere streken der 
aarde , met uitzondering van Zuid-Amerika , in grootte , schoonheid en 
verscheidenheid overtreffen. 
Alle eilanden daarentegen, die ten oosten en ten zuiden van de 
genoemde grenslijn gelegen zijn , rekent wallace zeer juist tot de 
Australische streek , daar zij , wat hunne fauna betreft , met Australië 
eene groote overeenkomst vertoonen. Het verschil tusscben deze beide 
streken is zóó groot , dat van 27 zoogdieren- familien , welke ten westen 
van de grenslijn worden aangetroffen , slechts vier ook op de oostelijk 
daarvan gelegen eilanden voorkomen en volgens wallace is het zelfs 
waarschijnlijk, dat er van deze vier nog twee door den mensch zijn 
ingevoerd. Daarentegen vinden wij hier vier buideldieren-familien , 
die niet op de westelijk van de grenslijn gelegen eilanden gevonden 
worden. Even groot is het verschil , wat de vogels betreft : de casuaris , 
de liervogels, paradijsvogels, kakketoes zijn de merkwaardigste vogels 
van de Australische streek. 
Het is de taak van den dierengeograaf de oorzaak van dit merk- 
waardige verschijnsel op te sporen ; want het kan toch niet als toeval 
worden beschouwd, dat Bali en Lombok, die slechts vijftien mijlen 
van elkander verwijderd zijn , wat betreft hunne zoogdieren- en vogel - 
fauna een veel grooter verschil vertoonen , dan Borneo en Sumatra , 
welke ongeveer 350 mijlen van elkander verwijderd liggen. 
Wij willen nu zien , op welke wijze wallace deze scherpe afscheiding 
tusschen de faunen van de westelijk en oostelijk van de genoemde 
