DE TELEFOON. 
DOOR 
Dr. E. VAN DER VEN. 
II. 
Reeds in den aanvang dezer beschouwingen (bladz. 311) merkten 
wij op , dat de telefoon , zooals die door bell de wereld werd inge- 
zonden, een graad van volkomenheid bezat, dien men hoogst zelden 
aantreft bij werktuigen , wier inrichting op eene gansch nieuwe 
toepassing berust van bekende werkingen der natuurkrachten. Het 
is dan ook opmerkelijk dat voor zoover betreft het weergeven der klanken 
Bell’s telefoon door geen andere tot nog toe is overvleugeld, dat als 
» hoorder” die nog steeds en in elk stelsel wordt aangewend. Men 
moge daaraan eenen anderen vorm hebben gegeven of eenige niet te 
versmaden verbeteringen hebben aangebracht , den grondslag , waarop 
zijne werking berust , heeft men nooit door eenen anderen , laat staan 
dan beteren, weten te vervangen. Zoodat wij, in de hope dat een- 
maal de wetenschap ons een telefoon zal schenken , die op regelmatige 
wijze eene op grootere afstanden verstaanbare taal doet hooren, nog 
steeds ons er mede hebben te vergenoegen, dat een Bell-telefoon de 
hem toevertrouwde geheimen ons in het oor fluistert. 
Gansch anders is het gegaan met het werktuig , dat dienen moet 
om de voortgebrachte klanken op te vangen , met dat gedeelte dus , dat 
wij, »den spreker” noemden. En hierin was, wilde de telefoon op 
eenigzins grooten schaal zijne diensten bewijzen , verandering nood- 
zakelijk. Mocht toch een Bell-telefoon volkomen in staat zijn om op 
kleine afstanden het opgevangen woord over te brengen, op grootere 
27 
