400 
IETS OVER DEN DIERENRIEM. 
kleedde , zooals men het dan ook op de Egyptische sferen vindt 
afgeheeld. Later is hiervan door de Grieken het beeld der Tweelingen 
gemaakt. 
De derde maand van den wasdom (. Phamenotli ) vertoonde de velden 
in meer ontwikkelden , doch overigens weinig veranderden toestand , 
doch de zon, die zich tot aan het einde der vorige maand steeds meer 
zuidwaarts had bewogen en daardoor de dagen korter en de nachten 
langer had gemaakt , keerde thans terug naar het noorden ; evenals 
bijna overal werd die terugkeer der zon feestelijk gevierd. 
Doch hoe nu hier tot den Kreeft te komen? 
In Egypte leeft een geslacht van kevers ( Ateuchus ) , dat in meer 
dan eene soort daar voorkomt en de eigenaardige gewoonte heeft om 
de eieren , waaruit eene nieuwe generatie zal voorkomen , in ballen 
van mest op te sluiten. Deze mestballen , die tevens tot voedsel van 
het jeugdige dier moeten dienen , worden in daartoe gegraven vrij 
diepe holen geworpen , waar de jeugdige larve in veiligheid haren 
eersten levenstijd doorbrengt. 
Deze kever nu speelt in de dierenvereering der oude Egyptenaren 
eene niet onbelangrijke rol ; het was een heilig dier en werd als het 
zinnebeeld der zon en der kracht , dikwijls in reusachtige afmetingen 
uit steen gehouwen (zoogenaamde Scarabaeën) , in hunne tempels ge- 
plaatst. Dikwijls vindt men den kever met twee kogels , een grooteren , 
de zon , tusschen de voorpooten en een’ kleineren , de aarde , tusschen 
de achterpooten voorgesteld , welke kogels hij dichter bij elkander schijnt 
te willen brengen. 
De omstandigheid , dat de genoemde kever zijne mestballen , die veel 
grooter zijn dan hij zelf, achteruitgaande verplaatst , maakte hem mis- 
schien in de oogen der Egyptenaren niet ongeschikt om het teruggaan 
der zon aan te duiden , en niet onwaarschijnlijk worden door het teeken 
55 twee pooten van den kever voorgesteld , die bezig zijn de bedoelde 
mestballen voort te duwen. Hoe nu later uit den Ateuchus een Kreeft 
is gegroeid , is een zoölogisch en archaeologisch raadsel. 
Eindelijk verscheen de vierde en laatste maand van den wasdom 
(Parmuthi). De kracht der zon keerde terug en de vruchten rijpten 
op den akker; de kleur der aarde veranderde van groen in geel en 
de krachtiger stralen der zon begonnen hunnen zengenden invloed op 
het thans drogere land te doen gevoelen. Het beeld der woestijn , de 
Leeuw , verscheen uit de zonnestralen. 
