OVER DE VOEDING VAN SOMMIGE BOOMEN DOOR SCHIMMELS. 
485 
aanleiding gaf tot het onderzoek van den Duitschen geleerde , ’twelk 
zoo belangrijke resultaten opleverde. De truffels dan behooren tot de 
schimmels en wel tot de Ascomyceten , nader tot de familie der Tube- 
raceeën : paddestoelen , bij welke het sporenvoortbrengende lichaam knol- 
vormig en meer of min vleezig is en onder den grond leeft. De eetbare 
truffels worden alle tot het geslacht Tuber Mich. gebracht, maar be- 
hooren niet alle tot dezelfde soort, ’t Zijn hoofdzakelijk vier soorten , 
welke worden gegeten , nl. Tuber brumale Vittad . , T. melanosporum Vittad . , 
T. cestivum Vittad. en T. mesentericum Vittad. De eerste , die zeer ver- 
schillend van grootte kan zijn , ja zelfs tusschen de grootte van eene hazel- 
noot en die van eene vuist kan variëeren , is zwart en toont veel- 
hoekige wratten ; van binnen is zij donkergrauw , met witte aderen 
gemarmerd. De tweede , die eveneens eene zeer verschillende grootte 
kan bereiken , is roodachtig zwart van kleur ; de veelhoekige wratten 
vertoonen roodachtige vlekken ; inwendig is zij roodachtig zwart of 
ook wel violetkleurig zwart, met licht roodachtige aderen. De derde 
soort is zwartbruin met zeer groote wratten, van binnen lichtbruin. 
De vierde soort eindelijk is zwart en heeft het donkerbruine vleescu 
met vele dicht opéén gewonden witte aderen en fijne zwarte lijntjes 
gemarmerd. Behalve de hier opgesomde verschillen in ’t uitwendige 
voorkomen bestaan er tusschen de vier bedoelde soorten nog ver- 
schillen van meer beteekenis , maar slechts met behulp van den mi- 
kroskoop waarneembaar , in den bouw der sporen. Nog andere soorten 
als Tuber magnetum Pico en T. Borchii Vittad . , worden in Italië gegeten , 
maar in de meer noordelijk gelegen deelen van Europa zelden. 
Reeds sedert overoude tijden worden de truffels om haren geuri- 
gen reuk en smaak als toespijs gegeten. Theophrastus en plinius maken 
er melding van. De truffels komen het meest in Frankrijk en Italië 
voor. Voor onze keukens worden zij doorgaans uit Frankrpk ingevoerd. 
In Duitschland zijn de truffels veel minder algemeen ; maar vooral in Thü- 
ringen en in de Rijnstreek komen zij hier en daar tamelijk veel voor. 
De wijze van verbreiding der truffels is zeer merkwaardig. Men 
vindt ze in den grond bij troepjes, en wel telken jare op dezelfde 
plaatsen, die in Frankrijk Truffieres of Kabassieres , in Italië Trifolaje , 
in Duitschland Trüffelplatze worden genoemd, ’t Meest vindt men de 
truffières op kalkhoudenden grond ; ’t schijnt echter voldoende , dat 
slechts de ondergrond kalk bevat. Niet de aard des bodems op zich 
zelven bepaalt in de eerste plaats , of ergens truffels kunnen groeien , 
maar wél de al of niet aanwezigheid van boomen , bepaaldelijk van 
