440 OVER DE VOEDING VAN SOMMIGE BOOMEN DOOR SCHIMMELS. 
Het kiemworteltje bezit natuurlijk nog geenen schimmelmantel , en 
evenmin de hoofdwortel in zijn eerste ontwikkelingstijdperk. Eerst 
nadat deze hoofd wortel zij worteltjes heeft gekregen en deze zich 
weer met talrijke , herhaaldelijk vertakte wortel twijgjes heeft bekleed , 
begint een schimmelmantel zich langzamerhand over deze twijgjes uit 
te breiden. Op enkele plaatsen hechten zich schimmeldraden aan de 
opperhuidscellen der worteltakjes vast. Deze vertakken zich en kruipen 
verder, slingeren zich om elkander heen en vormen zoo langzamer- 
hand den steeds dichter en dichter wordenden schimmelmantel. De 
vorming van dezen laatsten grijpt bij den haagbeuk zeer snel plaats ; 
bij de eiken daarentegen , die snel groeiende wortels hebben , lang- 
zamer , zóó zelfs dat de bedekking met schimmel dikwijls zelfs bij twee- 
of meerjarige planten nog maar zeer plaatselijk is tot stand gekomen. 
Dergelijke schimmelvrije worteldeelen vormen natuurlijk , evenals die 
van andere gewassen , wortelharen. Heel dikwijls is toch , bij overigens 
nog niet met schimmel bedekte worteltwijgjes , de top , die langzamer 
groeit, door eenige schimmeldraden omgeven. 
Ook in uitwendigen vorm is de mycorhiza gemakkelijk van den ge- 
wonen niet met een’ schimmelmantel bedekten wortel te onderscheiden. 
Terwijl deze laatstgenoemde , dien men ’t fraaist en ’t zekerst zonder 
schimmels krijgt, door het boompje te telen in water, waarin zich de 
voor ’t plantenlichaam noodige zouten bevinden (» watercultuur”) , altijd 
zeer dun en tamelijk lang is , krijgen de met een’ schimmelmantel 
omhulde wortels een dik , opgezwollen lichaam ; zij vertakken zich zeer 
sterk , en zelfs vormen zich de dicht bij elkander staande zij wortels 
reeds zeer nabij den top. 
Natuurlijk heeft de Mycorhiza, evenals de kleine worteltwijgjes der 
houtachtige planten , slechts eenen beperkten levensduur. Met den toe- 
nemenden ouderdom des booms wordt het wortelsysteem krachtiger en 
vertakt het zich steeds verder in den grond. Tevens echter gaan de 
kleinste worteltwijgjes aan de ouder wordende wortels verloren, om 
aan de nieuwe wortelscheuten op andere plaatsen van den grond door 
nieuwe te worden vervangen. Men neemt waar , dat de tot eene zekere 
grootte uitgegroeide mycorhizen na eenigen tijd ophouden te groeien 
en eindelijk afsterven : dan worden deze deelen bruin gekleurd en murw. 
Daarvoor vormen zich op andere plaatsen nieuwe , niet zelden dicht 
bij een’ afgestorven mycorhizabundel. Hoe lang een mycorhiza leeft, 
kan zeer verschillen , daar het van onderscheiden omstandigheden af- 
hangt. Zeker wordt zij soms jaren oud. De schimmelmantel bedekt 
