4 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
parabroomtoluol werden er in het geheel niet door aangetast, noch wanneer zij er 
alleen noch wanneer zij er in tegenwoordigheid van aether en alkohol aan onderworpen 
werden. Benzylbromide vertoonde grooter overeenkomst met de reeds vroeger onder- 
zochte verbindingen. De werking van het element op de verbinding, zonder tusschen- 
komst van eenige andere stof, wordt in hoofdzaak voorgesteld door: 
x C 7 H 7 Br — x HBr = (C 7 H 6 ) x 
Er ontstonden namelijk twee harsachtige lichamen, polymeren van C 7 H 6 , door 
gladstone en TB.IBE a- en jS-benzyleen genoemd. In tegenwoordigheid van aether 
had er eene krachtige werking plaats, die door de volgende vergelijkingen vertolkt 
wordt : 
1 2 C 7 H 7 Br. + (Zn . Cu) = C 14 H 14 + Zn Br 2 4 - (Cu). 
dibenzyl 
f C 7 H 7 Br. + (Zn, Cu) = C 7 H 7 Br. Zn + (Cu); 
H 2 C 7 H 7 Br. Zn + 2H 2 0 = 2 C 7 H 8 -f- Zn Br 2 -f Zn (OH) 2 . 
( toluol 
Op eene alkoholische oplossing van benzylbromide werkte het koperzinkpaar aldus : 
C 7 H 7 Br. + C 2 H 6 O + (Zn , Cu) = C 7 H 8 + Zn (C 2 H 5 O) Br. + (Cu) 
Bij aanwezigheid van water hadden eindelijk de volgende werkingen plaats: 
2 C 7 H 7 Br. — (— (Zn Cu) — Cj 4 Hj 4 -j- Zn Br 2 -1- (Cu) en 
C 7 H ? Br. + H 2 O + (Zn , Cu) = C 7 H 8 + Zn HO Br + (Cu) 
( Journ . Chem. Soc. CCLXXII, 448). d. v. c. 
Didymium geen grondstof? — In de akademie van wetenschappen te Weenen 
heeft v. welsbach medegedeeld , dat hij door meer dan honderd kristallisaties bij 
gedeelten er in geslaagd was didymium in twee grondstoffen te ontleden, wier 
absorptiespectra belangrijke verschillen vertoonen, terwijl de verbindingen van het 
eene element groen en die van het andere rood of amethyst-rood gekleurd zijn. De 
verbindingen van beide metalen zouden van een sesquioxyde afgeleid zijn. Voorloopige 
proeven schijnen aan te toonen, dat de atoomgewichten ver uiteenloopen. v. welsbach 
stelt de namen praseodym en neodym voor, die dan door de teekens Pr en Ne 
zouden moeten voorgesteld worden. ( Chemical News LH, 49). d. v. c. 
plantkunde. 
Waterbeweging in de plant. — Er bestaan thans tweederlei theorieën over de 
beweging van het water in de planten, namelijk de imbibitietheorie, volgens welke 
het water in de wanden der parenchymcellen opstijgt, en de gasdruktheorie, die 
het in de vaten laat opstijgen. De heer westermaier vereenigt beide theorieën. 
Volgens hem zoude het water in de parenchymcellen, van de lagere naar de hooger 
gelegene, door endomose zich verplaatsen, en, wanneer de cellen met een vat in 
aanraking komen, dringt het water daarin en komt in zijne holte, om daar door het 
