WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
5 
verschil van drukking op te stijgen, tot het eene hoogere cellenlaag bereikt, waar 
het door osmose binnendringt, totdat het wederom een vat ontmoet en zoo verder. 
Tot steun dezer opvatting voert de heer westermaier aan, dat bij vele planten 
ook de intercellulaire ruimten waterhoudend zijn. Uit proeven aan mergparenchym- 
cellen , leidde hij aanvankelijk af, dat door zuiging van cel tot cel het water tot 
80 centimeter zoude kunnen stijgen. Latere proeven hebben hemjechter geleerd dat die 
hoogte niet meer dan 2 of 3 centimeter bedraagt en dat het eerste, maar valsche 
resultaat veroorzaakt was door de condensatie van waterdampen op de oppervlakte 
der weefselstrepen. Toch meent hij dat beide oorzaken van beweging samenwerken. 
C Sitzungsberichte der Berliner Academie. 1884, S. 1105). hg. 
De Desmidieeën vormen een groep van groene eencellige, meest met het bloote 
oog slechts even zichtbare wieren, die op den bodem van slooten en vijvers niet 
zelden voorkomen. Zij bezitten het vermogen zich op haar eene uiteinde op te richten 
en dan het andere vrij rond te bewegen , of ook wel afwisselend op beide uiteinden 
te gaan staan, en zoo in bepaalde richting, meest naar het licht toe, te duikelen. 
G. klebs vond nu, dat deze beweging bewerkt wordt door een afscheiding van 
slijm, waardoor zich deze wieren aan hunne onderlaag vasthechten. Is deze slijm week , 
en duurt de afscheiding aan hetzelfde uiteinde eenigen tijd voort, zoo wordt de cel 
daardoor langs de onderlaag voortgeschoven , terwijl een slijmstreep op den afgelegden 
weg achterblijft. Is de slijm stijf, en staat de cel rechtop, zoo verheft zij zich op 
de slijm als op een voetstuk, en dit voetstuk kan in korten tijd aangroeien tot een 
draad, die langer is dan de cel zelve, ja wier lengte somtijds meer dan 3 mm. 
bedraagt. Is de afscheiding van slijm aan hetzelfde uiteinde nu eens aan den eenen 
en dan weer aan den anderen kant sterker, zoo veroorzaakt dit een heen en weer 
gaande, somtijds ook een draaiende beweging der cel op haar voetstuk. 
Bij sommige soorten zag klebs op de bedoelde plaatsen fijne buisjes door den 
celwand loopen , en hij vermoedt, dat de slijm door deze naar buiten geperst wordt. 
(Biologisches Centralblatt Bd. V, No. 12). d. V. 
Invloed der luchtdrukking op de ademhaling van planten. — P. bert heeft 
geleerd, dat deze invloed slechts aan de grootere of kleinere partieele drukking der 
zuurstof is toe te schrijven. Johannsen herhaalde zijne proeven, en vond deze uit- 
komst bevestigd; hij zag tevens, dat de uitademing van koolzuur door eene hoogere 
zuurstofdrukking ^tot 5 Atm.) aanvankelijk versneld , doch bij langeren duur der proe- 
ven verminderd wordt. Was dit laatste het geval , zoo begonnen zijne planten (kiemende 
zaden) in den regel merkbaar te lijden. Een voorbijgaande inwerking van zuivere , tot 
2 — 5 atmospheren samengedrukte, zuurstof gedurende eenige uren, bewerkte, dat de 
kiemplanten later, als zij weer in gewone lucht gebracht waren, meer koolzuur uit- 
ademden dan vóór die inwerking (. Arb . d. bot. Tnstit. in Tübingen T. Heft 4 S. 686). 
D. V, 
