WETENSCHAPPELIJK bijblad. 
7 
(zoogenaamde »reukcellen”). Onder de cellenlaag bevindt zich een netwerk van ve- 
zels, waarmede beide soorten van cellen in verband staan. Van de andere zijde laten 
zich de vertakkingen van de reukzenuw tot in de nabijheid van dat netwerk ver- 
volgen. Tot nog toe echter heerschte er nog geen eenstemmigheid over de vraag 
welke cellen, de cylindercellen of de »reukcellen” (of misschien beide) als eigenlijke 
eindigingen van de reukzenuw te beschouwen waren. De meest voor de hand liggende 
wijze om deze vraag te beslissen was deze. Gebruik makende van het bekende feit 
dat wanneer een zenuw wordt doorgesneden de eindorganen van die zenuw ontaarden , 
moest men bij levende dieren de reukzenuw doorsnijden en na verloop van een 
zekeren tijd het reukslijmvlies mikroskopisch onderzoeken. Vond men dan cellen die 
een abnormaal uiterlijk hadden en zich op een of andere wijze als ontaard ken- 
merkten, dan kon men vrij zeker besluiten dat deze cellen met de doorgesneden 
zenuw in verband stonden. 
De eerste die deze proef (reeds in 1866) deed was hoffmann, thans hoogleeraar 
te Leiden. Hij vond dat na doorsnijding van de reukzenuw beide soorten van cellen 
in het epitheel van het reukslijmvlies ontaarden. Latere onderzoekers (colasanti e. a.) 
verkregen echter afwijkende resultaten, zoodat aan hoffmann’s onderzoekingen niet 
algemeen de bewijskracht werd toegekend , die zij verdienden. In de laatste jaren 
echter zijn hoffmann’s conclusiën van verschillende zijden volkomen bevestigd. 
Exneb. heeft bij kikkers en nu onlangs lustig bij konijnen (Wiener akad. Sitzungs. 
berichte LXXX1X, 119) de reukzenuwen doorgesneden en de daarop volgende 
degeneratieverschijnselen nagegaan. Beiden vonden overeenstemmend , dat zoowel de 
cylindercellen als de reukcellen onder deze omstandigheden abnormaal worden, zoodat 
beide soorten van cellen als eindorganen van de reukzenuw moeten beschouwd 
worden. De eigenaardige verrichting van elk van deze eindorganen is natuurlijk 
hiermede niet opgehelderd en zal bij onze geringe kennis van het reukzintuig nog 
wel vooreerst verborgen blijven. D. h. 
Vetvorming uit koolhydraten in het dierlijk lichaam. — De vraag: waaruit 
ontstaat het vet in het dierlijk lichaam ? is in den loop der tijden zeer verschillend 
beantwoord. Liebig kende aan de koolhydraten van het voedsel de grootste rol in 
dezen toe. Langzamerhand moest zijne leer het veld ruimen voor de lijnrecht tegen- 
overgestelde beschouwing van voit, die uit zijne onderzoekingen meende te moeten 
opmaken dat het in het lichaam aanwezige vet uit de eiwitstoffen van het voedsel 
was ontstaan, en niet uit de vetten of koolhydraten. Het vet van het voedsel zou 
dan in het dierlijk lichaam omgezet en ontleed worden, maar niet als zoodanig, als 
vet worden afgezet. 
Tegen deze eenzijdige beschouwing zijn in de laatste jaren gewichtige bedenkingen 
gerezen. Lebedefe en munk toonden langs verschillende wegen (bij honden) aan, 
dat het in het voedsel aanwezige vet gedeeltelijk (onder gunstige omstandigheden voor 
ongeveer de helft) als zoodanig in het lichaam terugblijft en de vetmassa van het 
