WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
19 
Door oxydatie van C 6 0 6 H 6 aan de lucht in tegenwoordigheid van Na 2 C0 3 ont- 
stond het natriumzout van tetraoxychinon , dat zich gedraagt als een tweebasisch 
zuur, sterker dan koolzuur en azijnzuur. Een ander oxydatieprodukt van kooloxyde- 
kalium is het kaliumzout van rhodizonzuur , welk zuur identisch is met carboxyl- 
zuur (LEECH) en met dioxydichinoyl. (. Berichte der deutschen chem. Ges. XVIII, 1833). 
D. v. c. 
Allylzwavelzuur en zijne zouten. — Tengevolge van de verkolende werking 
van het zwavelzuur was de wijze, waarop deze stof op den onverzadigden allylalkohol 
werkt, nog niet voldoende onderzocht. E. szymanski verkreeg uit een mengsel van 
1 vol. zwavelzuur en 1 vol. alkohol meer allylzwavelzuur, dan wanneer beide stoffen 
volgens eene andere verhouding vermengd werden. Uit het zuur bereidde hij een 
aantal zouten van K, Na, NH 4 , Ba, Sr, Ca, Mg, Fe, Cu en Pb. Eene volledige 
analyse wordt alleen van het Na-zout medegedeeld. Bij droge destillatie gaven 
alle zouten een weinig allylalkohol. Als een proef op de som werd aangetoond, 
dat het destillaat, hetwelk bij verwarming van het baryumzout met zwavelzuur ver- 
kregen werd, allylalkohol bevatte. Nadat het destillaat met kaliumcarbonaat geneu- 
traliseerd was, vormde de bovendrijvende vloeistof gemakkelijk een additieprodukt 
met broom. (Liebig’s Annalen der Chemie Bd. 230 , S. 43). 
D. v. c. 
Is calciumcarbonaat smeltbaar? — Op grond van een aantal in het begin dezer 
eeuw door james hall verrichte proeven wordt op deze vraag in bevestigenden 
zin geantwoord. Bij de verklaring van het voorkomen van verschillende vormen van 
calciumcarbonaat wordt dikwijls aangenomen, dat deze stof gesmolten geweest is. 
Volgens abthub BECKEE is het bewijs echter nog niet geleverd. De proeven van 
hall zijn daartoe volgens hem niet voldoende. Zelf heeft hij krijt, arragoniet, calciet en 
neergeslagen poedervormig calciumcarbonaat, in stukjes platinablik opgerold, in 
lange van binnen verglaasde porceleinen buizen verhit. Altijd had er een gering 
gewichtsverlies plaats. Er wordt niet vermeld , dat de verhitting in eene met kool- 
dioxyde gevulde ruimte plaats had ; in dit geval ware de kans op ontleding weg- 
genomen geweest. Bij elke proef onderging het calciumcarbonaat eenige verande- 
ringen; het poedervormig neerslag veranderde b. v. in marmer. Aan den uitwend igen 
vorm der cilinders waren de indrukselen van het platina te zien; week was het 
calciumcarbonaat geweest , maar vloeibaar nog niet. Had de verhitting in eene 
met kooldioxyde gevulde ruimte plaats gehad , dan zou de mogelijkheid uitgesloten 
zijn , dat er misschien week calciumoxyde geweest is , hetwelk zich bij de afkoeling 
weder met het kooldioxyde kan vereenigd hebben. 
Het bewijs voor de smeltbaarheid van calciumcarbonaat is echter, zooals ook 
BECKEB beweert, nog niet geleverd ( Naturforscher XVIII, S. 347, naar Mineral. 
und petrogr. Mittheil , N. F. VII, S. 122). d. v. c. 
