22 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
algemeen de ontwikkeling der stuifmeelbuizen. Doch op dezen regel zijn uitzonde- 
ringen niet zeldzaam. Zoo zag strasburger stuifmeelkorrels van Lat hyrus montanus 
op den stempel van Convallaria latifolia buizen maken, die tot in het vrucht- 
beginsel doordrongen (Bot. Zeitung 1885, p. 764). D. v. 
Rol der melksapbuizen. — In vroegere tijden werden de buizen, waarin bij vele 
planten zich het melksap bevindt , vergeleken met de bloedvaten der hoogere dieren , 
en even als deze, als organen voor het transport van voedingsstoffen beschouwd. 
Later werden verschillende argumenten bijeengebracht, die aan de juistheid dezer 
meening deden twijfelen. Voor korten tijd nam a. f. w. schimper over deze vraag 
eenige proeven, waarbij hij uitging van het bekende feit, dat in bladeren de orga- 
nische voedingsstoffen, die daarin over dag ontstaan zijn, ’s nachts, of bij een verblijf 
op een donkere plaats, door den bladsteel naar den stengel der plant worden ver- 
voerd. Na korter of langer tijd, dikwijls reeds na één nacht, is dan al het opge- 
hoopte voedsel uit de geleidende weefsels van het blad verdwenen. Schimper her- 
haalde nu deze bekende proef met bladeren van aan melksap rijke plantensoorten 
(b. v. Euphorbia ), en het bleek, dat het organische voedsel wel uit de gewone 
geleidende weefsels verdween , maar in de melksapbuizen in onverminderde hoeveel- 
heid en op dezelfde plaatsen liggen bleef. Zelfs na een oponthoud van een week 
in het donker was de hoeveelheid der zetmeelkorrels in de melksapbuizen zijner 
bladeren nog niet merkbaar kleiner geworden. Deze buizen namen dus geen deel 
aan het vervoer der plastische stoffen t (. Bot . Zeitung 1885, p. 774). 
d. v. 
PH YSIOLOGIE. 
Giftigheid van rooden phosphorus. — Gewoonlijk wordt beweerd dat de zoo- 
genaamde roode of amorphe phosphorus niet vergiftig is en zich daardoor van den 
in zoo hooge mate vergiftigen gewonen phosphorus onderscheidt. Een onderzoek van 
neumann te Roslock heeft echter doen zien dat dit verschil tusschen de beide soorten 
van phosphorus slechts gradueel is. Wordt de roode phosphorus langs den gewonen 
weg in het darmkanaal gebracht , dan wordt hij weder verwijderd voordat een noemens- 
waarde hoeveelheid er van in de weefsels heeft kunnen doordringen en het komt 
niet tot vergiftiging. Maar brengt men fijn 'verdeelden rooden phosphorus direct in 
het bloed, dan worden de dieren jna eenigen tijd ziek en sterven na zes tot acht 
dagen. De sectie toont !dan de voor phosphorusvergiftiging karakteristieke weefsel- 
veranderingen , met name de vetontaarding in de lever aan. Dat deze ziekelijke ver- 
anderingen niet het gevolg zijn van de mechanische werking f der in de bloedbaan 
aanwezige vaste stukjes phosphorus, wordt daardoor bewezen dat andere fijn verdeelde, 
maar chemisch indifferente vaste^stoffen , (b. v. steen kool poeder) zonder eenig schadelijk 
gevolg direct in het bloed konden worden gebracht. Men moet dus hier wel degelijk 
