WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
23 
denken aan chemische omzetting van den in de weefsels gebrachten rooden phos- 
phorus, waardoor giftige stoffen ontstaan. Trouwens reeds vroeger was het bekend 
dat ook buiten het lichaam roode phosphorus langzamerhand dezelfde omzetting 
ondergaat als gewone phosphorus , o. a. in vochtige lucht ozon vormt. Dit alles wijst 
er dus op, dat zoowel het chemisch als het physiologisch verschil tusschen rooden 
en gewonen phosphorus een quantitatief en niet een qualitatief verschil is. ( Biolog . 
Centralblatt , V. 287.) d. h. 
Polsslag der aderen. — De heer hippesley’ heeft hierover in Nature , 27 Augus- 
tus, eenige belangwekkende mededeelingen gedaan. Zijne waarnemingen zijn voorna- 
melijk verricht aan de aderen van den rug der hand. Ook daar zijn zij echter moeielijk 
te zien, zonder aanwending van een klein hulpmiddel, daarin bestaande dat men op 
eene uitpuilende ader een klein stukje verzilverd glas legt, in dier voege dat het 
einde daarvan op de omringende huid rust. Wordt de hand dan naar de zon ge- 
keerd , dan ontstaat een spiegelbeeld , dat men op een stuk papier kan opvangen en 
dat zich over eene veel grootere ruimte verplaatst dan de wand der kloppende ader 
en zoo de kloppingen gemakkelijk zichtbaar maakt. Men kan twee zulke kleine 
spiegeltjes ter weerszijde der ader plaatsen en ziet dan twee lichtpunten, die zich op 
het papierscherm te gelijkertijd in tegenovergestelde richtingen bewegen , hetgeen 
bewijst dat de zitplaats der klopping de wand der ader zelve is. Deze aderpolsslagen 
hebben gelijken rhythmus als de hartslagen , maar tusschen elk tweetal hartslagen plaatst 
zich één aderpolsslag , zoodat er een regelmatige afwisseling plaats grijpt, gelijk blijkt 
wanneer men eenen persoon zijn eigen pols doet tellen en tevens let op de beweging 
der spiegelbeelden op het papierscherm. De aderlijke polsslag wordt ook door den 
hartslag te weeg gebracht , maar komt slechts iets later dan die der slagaderen. 
HG. 
WERKTUIGKUNDE. 
In het verslag van de zitting van 26 Nov. ’85 der Ac. des Sc. de Paris komt 
eene beschouwing voor van den heer a. considere, die hem, met betrekking tot 
den invloed, door het gaan van de wielen der lokomotieven en waggons over de 
voegen der rails uitgeoefend, tot de volgende twee conclusiën voert. 
1°. Deze invloed is evenredig: aan de snelheid van den gang, aan den hoek dien, 
op het tijdstip van den overgang, de lijnen, waar langs het rollend materieel de 
aangrenzende rails raakt, met elkander maken, aan den vierkants-wortel uit het 
gewicht van het wiel, daaronder begrepen dat van alle deelen die niet elastisch 
daarmede zijn verbonden en ten laatste aan dien zelfden wortel uit den coëfficiënt 
(coëfficiënt de rigidité ) die de buigzaamheid van den weg bepaalt. 
2°. Binnen de grenzen van de waarden, die men in de praktijk kan geven aan 
