36 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
Selenium in colloïdalen toestand. — In het Journ. für prakt. Chem. (Neue 
Folge XXXII 390) deelt hans schulze mede, dat seleendioxyde door zwaveldioxyde 
ook gereduceerd wordt in eene waterige oplossing, terwijl men volgens rosé vroeger 
de tegenwoordigheid van zoutzuur voor onmisbaar hield bij deze werking. 
De reduktie was volledig, wanneer de gewichtsverhouding der beide oxyden be- 
antwoordde aan de vergelijking: 
2 S0 2 + Se0 2 + 2 H 2 0 = 2 H 2 S0 4 4 Se. 
Hoe sterker de oplossingen waren, des te sneller verloop had de werking; ook 
moesten de oplossingen niet langzamerhand , maar in eens met elkander worden 
vermengd. 
Wanneer de gewichtsverhouding eene andere was, werden andere stoffen gevormd. 
Zoo meent schulze de werkingen, wanneer een der beide oxyden in overmaat aan- 
wezig is, uit te mogen drukken op deze wijzen: 
3 S0 2 + Se0 2 + 2 H 2 0 = H 2 S 2 Se0 6 4 H 2 S0 4 
en 2 S0 2 4 2 Se0 2 4 2 H 2 O — H 2 SSe 2 0g 4 H 2 S0 4 . 
Deze zuren worden echter door zoutzuur ontleed onder afscheiding van selenium; 
hierdoor wordt de onderstelling van rosé verklaard. 
Voordat het selenium zich echter als een neerslag afzet, blijft het eenigen tijd in 
de vloeistof opgelost; deze kleurt zich bij de reduktie eerst geel, later roodgeel, 
dan geelrood, eindelijk bloedrood. Ook nadat het grootste gedeelte van het selenium 
zich heeft afgezet, blijft de vloeistof rood gekleurd. Schulze neemt daarom aan, 
dat men hier met eene grondstof in colloïdalen toestand te doen heeft. 
D. V. C. 
AARDKUNDE. 
Verdeeling der warmte op de oppervlakte der aarde. — Alfred angot heeft 
hierover eene uitgebreide verhandeling het licht doen zien in de Annales dit Bureau 
central metéorologique de France I, 1885 en een nog vrij uitvoerig uittreksel 
daaruit gegeven in het Journal de physique (2) V, p. 5. In zijne mathematische 
berekeningen kunnen wij hem hier niet volgen en ook zelfs van zijne uitkomsten 
kunnen wij slechts een paar der voornaamste aanstippen, die echter dienen kunnen 
als blijken van de belangrijkheid des geheels. 
Daar de coëfficiënt der doorlating van den dampkring meestal begrepen is tusschen 
0,7 en 0,8, ziet men dat, zelfs als de hemel voortdurend helder bleef, de opper- 
vlakte der aarde niet dan ongeveer 0,6 der warmte ontvangt, die van de zon de 
grenzen van den dampkring bereikt. Deze warmte zou in een jaar een laag ijs van 
bijna 18 meters dik kunnen smelten die de geheele aarde bedekte. Een even uitge- 
breide laag steenkool, van 0,125 of 1 / 8 meter dik, zou door hare volkomen verbran- 
ding evenveel warmte opleveren. 
Een belangrijke invloed der opslorping in den dampkring vertoont zich, wanneer 
