50 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
hangenden geringen afstand van het zonnestelsel , hare jaarlijksche parallaxis te be- 
palen. Hij vond dan ook voor de waarde dier parallaxis 0".348 en leidde daaruit 
haren afstand — 589043 aardstralen — af. 
De grootte en de richting van de eigen beweging der beide sterren waren onge- 
veer gelijk en deze omstandigheid wettigde het vermoeden , dat men hier met een 
physische dubbelster te doen had. Daar evenwel de waarnemingen tot voor korten 
tijd leerden, dat, van de aarde gezien, de baan van de zich om de andere bewe- 
gende ster van een rechte lijn weinig verschilde, kon men tot nog toe de elementen 
van die baan daaruit niet afleiden. In de laatste jaren echter ontdekte men daarin 
eene kromming en daarop heeft prof. peters te Kiel de berekening van de elementen 
der elliptische baan gegrond. Uit die berekening volgt onder anderen, dat de omloops- 
tijd 782,6 jaar bedraagt. ( Astron . Nachrichten. N°. 2708 en 2709). v. d. v. 
Een merkwaardige zonne-protuberans. — Volgens waarnemingen van tacchini 
vertoonden zich op den 9 den en den 10 l,en Maart j.1. aan den westelijken rand der 
zon uitbarstingen van metaaldamp, wier schitterend licht een helder en continu spec- 
trum gaf, dat zich van streep C in de richting van streep D uitstrekte. ( Acad . des 
Sciences de Paris . Séance du 15 Mars ’86). v. d. v. 
De „toise du Pérou”. — Zooals bekend is heeft de »toise du Pérou” tot grond- 
slag gediend bij het vaststellen van de lengte van den meter en is er sedert eenigen 
tijd van verschillende zijden aan getwijfeld, of wel de toise, die aan het observa- 
torium te Parijs wordt bewaard, de oorspronkelijke »toise du Pérou” is. 
De heer wolf, die reeds in 1882 het ongegronde van dezen twijfel trachtte aan 
te toonen , heeft thans een nieuw bewijsstuk te voorschijn gebracht, dat de authen- 
ticiteit van den etalon buiten kijf heet te stellen. {Acad. des Sciences de Paris, 
Séance du 15 Mars ’86). v. d. v. 
De planeet Neptunus, gezien eer zij ondekt was. — Hind heeft reeds in n°. 
712 van de Astron. Nachrichten de opmerking gemaakt dat in de zonae van lamont 
twee waarnemingen voorkomen, waarbij de planeet Neptunus voor een vaste ster 
wordt gehouden. Die waarnemingen vielen de ééne op 25 October 1845 , de andere 
op 1 September 1846. Schöefeld deelt nu — in n°. 2716 — mede, dat hem daarin 
nog zulk een waarneming is voorgekomen en wel die van 11 September 1846. Deze 
ster is in den Münchener Supplementband XII opgenomen als n°. 3818; en schön- 
FELD meent dat het raadzaam is aan zijne ontdekking publiciteit te geven , daar , ten- 
gevolge van die opname, lichtelijk later iemand zou meenen hier te doen te hebben 
met een ster, die slechts tijdelijk had bestaan. 
Zooals men weet is Neptunus als planeet het eerst gezien door galle te Berlijn 
op den 23 sten September 1846. v. d. v. 
