52 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
raking zijn. De eene draad is kort en in het kwik van het reservoir gedompeld. De 
andere is uiterst dun en loopt door de geheele lengte van de buis. Beide draden 
komen buiten het glas uit. Zij veroorloven dus een elektrischen stroom door bet 
kwik en den dunnen platinadraad te laten gaan en den geleid ingsweers tand daarvan 
te meten. Deze neemt met de temperatuur af, des te meer naarmate de buis wijder 
en de draad dunner is, volgens de formule 
waarin a en b coëfficiënten zijn , die eens voor altijd voor elk instrument door eenige 
metingen bij bekende temperaturen kunnen worden bepaald. Bij het gebruik, b. v. 
tot temperatuurbepalingen op groote diepten , behoort de verbinding te geschieden 
door rood koperdraden van genoegzame dikte om den invloed der temperatuur op 
den weerstand daarin te kunnen verwaarloozen. 
Het voordeel van deze inrichting boven de gelijksoortige van Siemens bestaat vol- 
gens den uitvinder in een ongelijk veel grootere gevoeligheid. LN. 
Het specifiek gewicht van gassen. — Ten gebruike bij voordrachten beveelt prof. 
lommel eene inrichting aan, die door hem in wiedemann’s Annalen is beschreven 
Onder aan de schaal van een balans hangt , aan een ijzerdraad , een gesloten ballon , 
omgeven door een glazen cilinder in wiens deksel een gat is om den draad door te 
laten. Kort bij den bodem is de cilinder voorzien van een zijdelingsche buis met 
een kraan. Nadat men, terwijl de cilinder met lucht is gevuld, de ballon in even- 
wicht heeft gebracht, laat men een ander gas instroomen en de lucht vervangen; de 
ballon rijst of daalt dan al naarmate dat gas soortelijk zwaarder of lichter is dan 
lucht. Door, al naar omstandigheden, in de eene of andere schaal gewicht bij te 
voegen herstelt men het evenwicht en bepaalt zoodoende hoeveel een volume 
gas, gelijk aan den inhoud van den ballon, meer of minder weegt dan hetzelfde 
volume lucht. v. d. v. 
Ontleding van chloroform door eene waterige oplossing van ammonia en 
door water. — Door G. andré werd chloroform met oplossingen van ammonia van 
onderscheidene sterkte minstens zes uren achtereen tot 200° a 225° verhit. Hetgeen 
hierbij uit de gebruikte stoffen ontstond , stelt deze vergelijking voor 
2 CHC1 3 + 3 H 2 O + 7 NH 3 = CO + 6 NH 4 Cl -f CH0 2 NH 4 . 
De scheikundige werkingen, welke hier achtereenvolgens plaats hadden, zijn waar- 
schijnlijk de volgenden: 
R t = R,<> — at — bt" 
SCHEIKUNDE. 
2 CHClg + 4 H 2 O = 2 CH 2 0 2 -f 6HC1. (a) 
CH 2 0 2 
CH 2 0 2 -f NH 3 
6 HC1 -f6 NH 3 
= CO 4- H 2 0 (b) 
= CH0 2 NH 4 
3= 6 NH 4 C1. 
