56 
WETENSCHAPPELIJK bijblaö. 
bunsen of) 7,400000 m g r - geschat is. Deze buitengewone gevoeligheid van het reuk- 
orgaan voor mercaptaan doet denken aan een praktische toepassing er van bij proeven 
over luchtstroomingen , diffusie van gassen , ventilatie of bij geologische onderzoekingen 
over het verloop van spleten en gangen. ( Biol . Centralblatt , VI, 61). d. h. 
VERSCHEIDENHEDEN. 
Een russisch middel tegen dollehondsbeet. — Een russisch natuurkenner, 
A. beckeb , heeft in een verhaal van zijne reis naar Sarepta vermeld , dat daar aan 
hen , die door een dollen hond zijn gebeten , een op een stuk brood verpletterde 
gouden tor ( Cetonia aurata ) te eten wordt gegeven. Hij zelf genas door dat middel 
gebeten vee, honden en menschen. B. blanchabd merkte later aan, dat dit volks- 
middel reeds veel vroeger ter kennis van het publiek is gebracht ; guébin-méneville 
verhaalde reeds in 1851 dat het geloof daaraan in sommige streken van Rusland 
algemeen is; de aangevoerde feiten werden bevestigd door dr. mandileny, en 
guébin-méneville richtte in 1845 een brief aan den secretaris der Académie des 
Sciences met het voorstel om met dezen kever proeven te doen. In den Moniteur 
van 1857 vindt men een artikel over deze zaak, en prof. bogdanow schreef in dat 
jaar een brief er over aan guebin-méneville , die te vinden is in de Comptes 
rendus , Tom. XLV, pog. 767. Men zoekt in Rusland de larven der Cetonia in de 
nesten van Formica rufa , in welke zij in ’t voorjaar aanwezig zijn, en, wanneer 
ze in Mei haar volkomen gedaanteverwisseling hebben ondergaan , doodt men ze door 
hitte , droogt ze , en bewaart ze in hermetisch gesloten flesschen. Heeft men ze 
noodig dan wrijft men eenige tot poeder en geeft dit in op geboterd brood, zonder 
zout. De lijder mag dan niet of maar weinig drinken en dan niets dan zuiver water. 
Hij valt meestal in slaap en ontwaakt genezen ( Revue Scientifique 1886 pag. 60 en 123.) 
d. L. 
Sterfte der geneeskundigen. — De heer w. ogle te Londen heeft uit de 
sterftestatistieken van 1880 tot en met 1882 het volgende opgemaakt. De sterfte onder 
de geneeskundigen boven de ‘20 jaren is 25,53 op de 1000 van dien leeftijd, dat is 
boven het gemiddeld cijfer van 22,83. Die der rechtsgeleerden is 20,23 , der gods- 
dienstleraren 15,92, der tuinlieden 15,08. De meeste overige beroepen bezitten een 
grooter sterftecijfer dan de geneeskundigen. Ziekten maken meer slachtoffers onder 
de medici dan onder de uitoefenaars van andere beroepen, vooral de besmettelijke 
ziekten , met uitzondering van de pokken. Aan ongelukstoevallen sterven minder medici , 
doch dit gunstig verschil verdwijnt, wanneer men de mijnwerkers, de visschers en 
karrelieden buiten rekening houdt. Het cijfer van zelfmoord is voor de geneeskun- 
digen 363 op het millioen en 238 bij de overige mannelijke bevolking. Meestal kiezen 
de medici vergift; in 14 gevallen op 65 was dit pruisisch zuur. Alleen sterfgevallen 
aan longtering en andere ziekten der ademhalingswerktuigen komen bij geneeskundigen 
45 en 27 procent minder voor dan bij anderen. ( Revue Scientif. 1886 pag. 223). 
D. L. 
