60 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
ding kan niet door aanraking met eene gewone gasvlam , maar wel met eene vlam 
van lichtgas en zuurstof of door het overspringen van eene inductievonk door een 
mengsel van 2 vol. PF1 3 en 1 vol. zuurstof tot stand gebracht worden. POFl 3 
wordt gemakkelijk in water opgenomen en vormt daarmede H 3 P0 4 en HP1. 
In tegenstelling met PF1 3 geeft PF1 5 nevels aan de lucht. 
Met een toestel van cailletet werden beide verbindingen verdicht. PF1 3 is bij 
de gewone temperatuur en bij eenen druk van 200 atm. nog gasvormig; door eene 
plotselinge vermindering van druk (tot 50 atm.) werd het vloeibaar. Bij eenen druk 
van 40 atm. en — 20° was het nog vloeibaar; eene plotselinge vermindering van 
den druk riep thans vast PF1 3 te voorschijn. Bij -de gewone temperatuur wordt PF1 5 
vloeibaar bij eenen druk van 23 atm. ; bij eenen druk van 70 atm. vertoonen zich 
de verschijnselen van het kritische punt; eene plotselinge ontspanning maakte thans 
de vloeistof voor een gedeelte tot eene vaste stof. 
Zeer belangrijk is nog het onderzoek naar de ontleding der beide fluoriden onder 
den invloed van krachtige inductievonken. Beiden werden ontleed, en phosphorus 
zette zich af. Het uit het PF1 3 vrij geworden fluoor verbond zich met het nog niet 
ontlede gedeelte tot PF1 5 ; het glas werd hierbij niet aangetast. Dit geschiedde wel , 
wanneer inductievonken oversprongen door PF1 5 ; het gas, dat hierbij overbleef, was 
een mengsel van PF1 3 en SiFl 4 . 
Eindelijk werden de beide gassen elk afzonderlijk verhit in eene platina-buis , waarin 
zich bovendien platinaspons bevond. PF1 3 onderging hierbij eene dergelijke veran- 
dering als ten gevolge van de werking der inductievonken. Daar het gas, hetwelk 
uit de buis stroomde, joodkaliumstijfsel blauw kleurde (hetgeen de fluoriden van 
phosphor niet doen), kwik en het glas aantastte, houdt moissan het er voor, dat het 
gedeeltelijk uit vrij fluoor bestond. Glas wordt namelijk noch door gasvormig, noch 
door vloeibaar PF1 3 of PF1 5 aangetast. ( Revue Scientifique XXXVII, 390). 
D. v. c. 
De atoomgewichten van Stas. — J. d. van dee plaats deelt in Ann. Chim. 
Phys. ( [3] VII avril) mede , dat de belgische scheikundige bij de afleiding der atoom - 
gewichten uit zijne beroemde onderzoekingen onnauwkeurigheden in de berekening 
heeft begaan. Hij leidt daaruit de volgende atoomgewichten af. Ag : 107,930 (met 
eene onzekerheid van 0,01), Cl : 35,456 (onzekerheid: 0,005), Br: 79,955 (onzeker- 
heid : 0,01) , J : 126,857 (onzekerheid : 0,01), S : 32,06 (onzekerheid : 0,01) , K : 39,144 
(onzekerheid: 0,01), Na : 23,049 (onzekerheid: 0,005), Li : 7,024 (onzekerheid: 0,01), 
N: 14,05 (onzekerheid: 0,01), Pb : 206,91 (onzekerheid: 0,05). Het atoomgewicht 
van 0,16 is als grondslag aangenomen. D. v. c. 
AARDKUNDE. 
Physische toestand van de aarde. — In de zittingen van 22 Maart en 5 April 1.1. 
der Académie des Sciences las de heer faye twee elkander aanvullende verhande- 
lingen , waarin hij omtrent de gedaante der aarde tot het volgende besluit komt. 
