64 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAt). 
berokkenen, voor eenigszins geruimen tijd in een gematigd klimaat moet vertoeven. 
Eene kolonisatie in de tropische en subtropische gewesten van Europeers door voort- 
planting van hun ras heeft totdusver niet plaats gehad. ( Humboldt , Mai 1886, S. 199.) 
D. L. 
VERSCHEIDENHEDEN. 
De inentingen tegen doüehondsbeet. — Deze hebben terecht de algemeene aan- 
dacht getrokken, en de resultaten er van waren tot dusver van di»n aard , dat de geest- 
drift, die zij bij velen opwekte, alleszins gerechtvaardigd schijnt. Desniettemin moet men 
wel in het oog houden : 1°. dat er toch eenige der door dr. grancher onder leiding 
van pasteur behandelden overleden zijn; — 2°. dat het ten aanzien van eenige der 
behandelden niet zeker was, of de hond, die hen gebeten had, wel waarlijk dol 
was geweest; — en 8°. dat slechts een gedeelte van de door werkelijk dolle hon- 
den gebetenen de vreeselijke gevolgen van zulk een beet ondervindt, — volgens de 
statistiek van leblanc in het Seine-departement één op 673, zoodat bij ieder door 
pasteur met aanvankelijk goed gevolg ingeënt persoon kan gevraagd worden, of 
hij óók niet gezond zou gebleven zijn , wanneer hij eens niet ware ingeënt gewor- 
den. Ik voeg er nog bij , dat , ofschoon in den regel de verschijnselen der lyssa tus- 
schen den 40 sten en 60 ste a dag na den beet te voorschijn komen , de ziekte zich 
somtijds nog later ontwikkelt, zoodat, al is een ingeënte 60 a 70 dagen na de in- 
enting gezond gebleven, daaruit nog niet met volle zekerheid kan worden besloten 
dat hij niets meer te vreezen heeft. — Deze bedenkingen kunnen de bij sommigen 
bestaande geestdrift wel wat doen bekoelen, doch aan den anderen kant zijn de door 
pasteur verkregen uitkomsten zóó gunstig en loopen over zoo groote getallen, dat 
het ten hoogste geraden is de proefnemingen op de grootst mogelijke schaal voort 
te zetten en , zoover dat geschieden kan , alle door dolle dieren gebetenen daaraan te 
onderwerpen, daar de inenting zelve geheel onschadelijk schijnt te zijn. — De goed- 
keuring, die de redactie van Der Naturforscher (9 Mai 1886, S. 201) hecht aan 
het besluit der regeeringen van Duitschland en Oostenrijk om zich met de inentingen 
van pasteur niet in te laten, welke weigering zij toeschrijft aan »eine nüchterne 
und kritische Auffassung der Sache”, zou ik overigens niet kunnen beamen, indien 
die weigering insloot het ignoreeren dier zaak en het niet ondersteunen van zoodanige 
onvermogenden , die heil bij pasteur willen zoeken. D. L. 
