WETENSCHAPPELIJK B IJ BLAD. 
STERREKUNDE. 
De zonnevlekken. — Uit de waarnemingen van tacchini blijkt, dat gedurende 
de zes eerste maanden van het jaar 1886 het aantal zonnevlekken en protuberansen 
voortdurend meer is gaan afnemen. Tusschen deze veranderingen in het aantal zon- 
nevlekken en dat der protuberansen bestond echter niet een zoo innig verband, dat 
de verminderingen in beide eenigzins evenredig aan elkander zouden zijn. Integen- 
deel had de vermindering in bet aantal der eersten veel sneller plaats dan in dat 
der laatsten. ( Acad . des Sciences de Paris. Séance du 12 juillet). 
v. n. V. 
NATUURKUNDE. 
Dagelijksche en jaarlijksohe gang van de magnetische declinatie te Weenen. — 
Litznar (. Anzeiger der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften in Wien. 1885 
S. 56) geeft daarvan een overzicht naar waarnemingen, gedurende zeven jaren ge- 
daan met een zelfregistreerenden magnetograaf. 
De dagelijksche variatiën vertoonen een maximum en een minimum , het eerste 
gemiddeld tusschen 1 en 2 uur des namiddags en het tweede tusschen 7 en 8 uur 
des morgens. 
Des winters kan men nog een secondair maximum en minimum waarnemen, het 
eerste tusschen 3 en 4 uur des namiddags, het laatste tusschen 10 en 11 uur des 
morgens. 
Het maximum der dagelijksche variatiën vindt men in den zomer, het minimum 
in den winter. De declinatie is des zomers westelijker dan des winters. 
Als men het verschil tusschen het maandgemiddelde en dat voor een bepaalden 
dag in die maand de storing voor dien dag noemt, dan vindt men het maximum 
der westelijke storingen op den tijd der hoogste zonnestanden. De oostelijke storingen 
hebben twee minima, die met de solstitiën zamenvallen. 
De periode der storingen is eene van 26 jaren : de duur van de synodische rotatie 
der zon. 
LN. 
10 
