80 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
nisme vreemd is, als hulpmiddel voor de socretie, teneinde hun omkleedsel te 
vormen. Al de individuen namelijk bevatten diatomeem, in meer of minder grooter 
hoeveelheid. Doch het is niet alleen deze soort, die te Porto-Grande deze eigen- 
aardigheid aanbiedt, — deze is ook geconstateerd bij Orbiculina. ( Revue Scienti- 
fique, 3 Juillet 1886 , pag. 27). d. l. 
PHYSIOLOGIE. 
Bloedvormende organen. — Volgens dr. j. lockhart gibson zijn de roode 
bloedlichaampjes afgeleid van van een kern voorziene roode cellen, die weder af- 
komstig zijn van ongekleurde bloedlichaampjes en mergcellen. De omvorming ge- 
schiedt in het beenmerg, de milt en de lymphatische klieren. Gedurende het buiten- 
baarmoederlijke leven speelt het roode beenmerg daarbij de voornaamste, de milt 
eene ondergeschikte rol; do lymphatische klieren, die hoofdzakelijk ongekleurde 
bloedlichaampjes voortbrengen , geven echter ook aan roode het aanzijn. Kleurlooze 
en van een kern voorziene roode cellen vermenigvuldigen zich in de bloedvormende 
organen door deeling , en in die organen vindt men ook cellen , wier functie het 
schijnt te zijn de roode bloedlichaampjes eene teruggaande verandering te doen 
ondergaan. (Journal of Anatomy and Physiology , April 1886, Vol. XX, pag. 3). 
D. L. 
Nabeelden. — De heer F. P. le roux heeft vroeger en nu weder op nieuw 
onderzoekingen ingesteld over het verschijnen en weder verdwijnen van nabeelden 
onder de invloed van meer of minder hevige stooten op het oog en van toemende 
drukking. Wanneer na een oogenblik de zon met één oog te hebben aangezien een 
nabeeld is ontstaan, dan doet een langzamerhand toenemende druk met den vinger 
op het oog het nabeeld mede langzamerhand verdwijnen. Doch nadat de druk heeft 
opgehouden, verschijnt het nabeeld weder, evenwel zoo, dat dit des te zwakkeren 
kleiner is, naarmate de drukking langer heeft geduurd, Men kan zich van dit ver- 
schijnsel eene voorstelling maken, wanneer men door drukking met een convex voor- 
werp op de huid een witte vlek te voorschijn roept ten gevolge van het verdringen 
van het bloed. Houdt dan de drukking op, dan verdwijnt die vlek door het weder 
toestroomen van het bloed. Bij zulk een druk gaat de kleurverandering van het midden 
der gedrukte plek uit, is dus centrifugaal; na opheffing van den druk verdwijnt de 
witte vlek van den rand af naar het midden toe, dus centripetaal. Daarentegen ver- 
dwijnt bij druk op het oog het nabeeld van den rand naar het centrum, dus centripetaal, 
en na het ophouden van dien druk komt het weder te voorschijn van het centrum uit, 
dus centrifugaal. Het van zelf plaats hebbend verdwijnen der nabeelden geschiedt ook 
centripetaal. Roux meent uit deze waarnemingen te mogen besluiten, dat de ver- 
anderingen, aan welke de nabeelden hun ontstaan te danken hebben, hare zitplaats 
hebben tn de achterste gedeelten van den oogappel en dat waarschijnlijk vloeistoffen 
daarbij een gewichtige rol spelen. ( Compt . rend. Tom C1I pag. 166). d. l. 
