WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
85 
met dit gas en levert dan fluoriden; 4. zwavel smelt er in; 5. op koolstof schijnt 
het geen werking te hebben; 6. gesmolten en daarna weder afgekoeld kaliumchloridc 
wordt er door aangetast en hierbij wordt chloor vrij; 7. gekristalliseerd en door 
middel van salpeterzuur en fluoorwaterstofzuur gezuive’d silicium ontbrandt er in en 
vormt siliciumfluoride ; 8. de positieve elektrode van platina wordt sterk aangetast. 
Moissan wijst echter op de mogelijkheid , dat een hooger fluoride van waterstof 
of een mengsel van hydrofluoride en ozon de oorzaak der verschijnselen is. ( Compt . 
rend. CII, 1534). 
Eenigen tijd later worden uit naam van moissan nadere bijzonderheden aan de 
Académie des Sciences medegedeeld. Hij gaat bij de bereiding uit van kaliumhydro- 
fluoride HKF1 2 ; de U-vormige platina-buis wordt door twee stoppen van vloeispaath 
gesloten , waardoor gasgeleidingsbuisjes van platina gestoken zijn ; de afkoeling tot 
23° geschiedt door indompeling in methylchloride , de stroom wordt geleverd door 
20 Bunsensche elementen. Vloeibaar hydrofluoride geleidt slecht; daarom wordt er 
eene geringe hoeveelheid kaliumhydrofluoride aan toegevoegd. Behalve de reeds vroeger 
vermelde proeven wordt thans medegedeeld, dat diamantachtig boor, arseen en anti- 
moon, fijn ijzer en mangaan (die vooraf een weinig verwarmd moeten worden) en 
eenige organische stoffen (kurk, alkohol, aether, benzol, terpentijn en petroleum) er 
in ontbranden. Ook jodium verbrandt met eene bleeke vlam. 
De mogelijkheid, dat een mengsel van ozon en hydrofluoride de oorzaak van deze 
verschijnselen zou zijn, is weggevallen. Werd de electrolyse zóó lang voortgezet, dat 
de beide gassen aan de electroden niet volkomen door vloeibaar hydrofluoride van 
elkander gescheiden waren , dan had binnen de buis eene verbinding onder explosie 
plaats. Een mengsel met ozon vertoonde deze ontploffing niet. Is het gas geen fluoor, 
dan zou het een perfluoride van waterstof kunnen zijn. (E. I. CIII 202). 
Eene nog latere mededeeling neemt allen twijfel weg. Aan het einde der U-vormige 
platinabuis, waar zich de positieve elektrode bevond, werd eene tweede platinabuis 
met ijzerdraad geschroefd , daarachter eene glazen buis , die ter controle diende en 
eindelijk eene flesch. Al deze deelen waren vooraf met zuiver kooldioxyde gevuld. 
Aan den kant der negatieve pool bevonden zich ook eene met kooldioxyde gevulde 
buis en flesch. 
Moissan liet thans den stroom 10 minuten doorgaan. (Hij had zich overtuigd , dat 
de elektrolyse krachtig genoeg was om per uur a 2 L. waterstof voort te brengen). 
Aan de negatieve pool werd 78 cM 3 waterstof opgevangen; de platinabuis met het 
ijzerdraad , die zich aan den kant der positieve pool bevond , was 0,130 G. zwaarder 
geworden ten gevolge van de vorming van fluoriden van ijzer en platina. Met het 
kooldioxyde aan denzelfden kant was eene geringe hoeveelheid van een onbrandbaar 
gas , hetwelk voor 1 / b uit zuurstof bestond en dus hoogst waarschijnlijk ingedrongen 
lucht was, vermengd; geen spoor van waterstof was hier aanwezig. 
Er ontstaat dus bij electrolyse van hydrofluoride geen hooger fluoride van water- 
stof, maar vrij fluoor. {E. I. Cl 11 256), 
D. v. c. 
