86 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
PLANTKUNDE. 
Doodvriezen van planten. — Meer en meer begint de meening veld te winnen, 
dat bevroren planten niet, zooals men voor korten tijd nog algemeen aannam, bij 
het ontdooien sterven , maar dat de dood gelijktijdig met het bevriezen , als een 
gevolg van het zeer aanzienlijk verlies van water , intreedt. H. Muller te Geisenheim 
vond dat verlies voor een appel bij — 8° C. gelijk aan 72 pet. van het aanwezige 
water, of 60 pet. van de geheele massa. Evenzoo in een aardappel bij — 5° C. 77 pet. 
van het water of 56 pet. van het geheele gewicht. Zoo men een appel of een aard- 
appel door uitdrogen zooveel water deed verliezen, zou dit klaarblijkelijk in hooge 
mate gevaarlijk zijn. 
Muller vond verder, in tegenstelling met de meening van sachs, dat planten- 
deelen , die na bevroren te zijn , bij een snel ontdooien zouden sterven , door lang- 
zaam en voorzichtig ontdooien in geen enkel geval konden gered worden. Snel of 
langzaam ontdooien zijn óf beide onschadelijk óf geen van beide in staat de plant 
te redden. Dit pleit volgens müller er voor. dat de dood reeds bij het bevriezen 
en niet tengevolge van hel snelle ontdooien zou intreden. (Landw. Jahrb. 1886 , 
blz. 472 en 528). 
Detmer liet een blad van Begonia manicata bevriezen. In het cel vocht van 
zulk een blad is zooveel zuringzuur aanwezig, dat dit, zoodra het tengevolge van 
den dood der cellen met het bladgroen in aanraking komt. de kleur hiervan in een 
vuilgelen tint verandert. Deze kleursverandering kan dus als een kenmerk van den 
dood gebruikt worden, en detmer zag, dat zijn blad dit verschijnsel terstond na 
het bevriezen vertoonde. Het ontdooien veranderde daarin verder niets (Bot. Zeitung 
1886, blz: 522/) D. v. 
Symbiose van de wortels der Orchideeën. — In de laatste jaren heeft men 
ontdekt, dat de worteltoppen van eiken en vele andere planten omsponnen zijn door 
een fijn draadwerk van een of anderen fungus, en dat deze toestand, wel verre van 
nadeelig, eerder volkomen normaal en voor het opnemen van voedsel noodzakelijk 
schijnt te zijn. Het lag dus voor de hand , de worteltoppen der Orchideeën , waarbij 
reeds de oudere schrijvers zwamdraden beschreven hadden , nog eens nader te onder- 
zoeken. Wahrlich heeft dit gedaan en gevonden, dat de zwam der Orchideeën- 
wortels een Pyrenomyceet is, die met zuigdraden (haustoriën) in het weefsel der wortels 
indringt, en die peritheciën met ascosporen (bij Vanda suavis en F. tricolor) , en tevens 
conidiën van den vorm van die van Fusisporium voortbrengt. Naar het schijnt, komen 
bij verschillende soorten van Orchideeën verschillende doch nauw verwante zwam- 
soorten voor (Bot. Zeitung 1886, p. 508). D. v. 
Bevruchting der Vanielje. — Guignard heeft eenige proeven gedaan over de 
bestuiving en bevruchting der Vanilla aromatica. Het stuifmeel maakt op den stempel 
