WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
91 
twee meters alleen nog afhangen van veranderingen in de verlichting en in het 
stellen der mikroskopen , zoodat het in de eerste plaats noodig is zich van den invloed 
van verschillen van dezen aard rekenschap te geven. ( Acad . de Paris. Séance du 
23 Aoüt). v< D> v. 
SCHEIKUNDE. 
Gebruik van palladiumwaterstof in de analytische scheikunde. — Schwarzen- 
bach en l. kritschewsky stellen voor van de reduceerende werking van de in 
palladium geoccludeerde waterstof gebruik te maken bij de quantitatieve bepaling van 
eenige metalen. Volgens hunne bevindingen worden zilver, goud , platina, palladium 
en koper er uit de oplossingen der zouten volkomen door neergeslagen in den vorm 
van metalen; kwik ook uit de oplossingen der nitraten, maar in het geheel niet uit 
hydrargyriacetaat en slechts onvolkomen uit hydrargyrichloride. In de tegenwoordig- 
heid van eene overmaat van een zuur wordt een permanganaat tot een manganozout 
en een chromaat tot een chromizout gereduceerd ; kaliumchloraat onderging eene 
reductie tot kaliumhypochloriet , azijnzuur tot aldehyd en tot alkohol, nitrobenzol 
tot aniline. Zouten van Pb, Bi, Cd, As, Sb, Wo, Mo, Zn, Co, Ni, Al, Ce, Ur, 
Rb, Cs, K, Na, Ca, Ba, Sr en Mg werden door palladiumwaterstof niet gereduceerd. 
De hoeveelheid waterstof, die het palladium kan afstaan, moet iets meer zijn dan 
die welke volgens de theorie noodig is. De aanraking mag niet te lang plaats hebben; dan 
werken het afgescheiden metaal en het vrij gevonden zuur weder op elkander. 
(Zeitschr. für Anal. Chern. XXV, 374). d. v. c. 
Polymeriseering van metaldehyd. — Terwijl men van acetaldehyd een aantal 
polymeren kent, is dit met metaldehyd in geringe mate het geval. O. loew deelt 
in het Journal für praktische Chemie ( Neue Folge, XXXIII 321 en XXXIV 51) 
twee hoogst belangrijke gevallen van polymerie van metaldehyd mede. Oplossingen 
van 15 a 20 pet. van dit lichaam verkrijgt hij door dampen van methylalkohol over 
oppervlakkig geoxydeerd koperdraad te voeren. Koking van eene dergelijke oplossing 
met zink (de bewerking die aldol opleverde, waar zij op acetaldehyd werd toegepast) 
was eene der proeven, die vruchteloos waren. Na veel zoeken vond loew eindelijk, 
dat metaldehyd zich tot eene suikerachtige stof, door hem formose genoemd, ver- 
dichtte, wanneer hij de oplossing lang bij de gewone temperatuur met kalk in aan- 
raking liet. 
Later slaagde hij door eene verdunde oplossing (0,5 pet.) 12 a 15 uur achtereen 
in eenen staanden koeler met zóóveel gekorreld zink of gekorreld tin te koken , dat 
dit bijna boven de vloeistof uitstak. Nu ontstond ook eene optisch inactieve, niet 
onmiddellijk voor gisting vatbare suiker, die edele metalen uit alkalische oplossingen 
reduceerde en in tegenwoordigheid van natriumcarbonaat indigozwavelzuur ontkleurde. 
Daar de laatste verkregen oplossing sterker reduceerend werkt dan de eerste, de 
