94 
•WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
van den Senegal tot den Quanza en dringt tot ver in het binnenland door. In Amerika 
zijn de juiste grenzen van M. latirostris en M. inunguis vooralsnog niet met juist- 
heid te bepalen, doch zeker is het, dat de Manati op de Atlantische kust voorkomt 
van 25° N. B. tot 19° Z. B. , en dat de Manati der Antillen, der golf van Mexico 
en van Suriname M. latirostris is. Wat M. inunguis betreft weten wij alleen, dat 
die soort zich in de Amazonenrivier en in de schatplichtige rivieren van deze ophoudt , 
waar zij door netterer ontdekt is. Hartlaub vermoedt dat de Manati van de kust 
en de rivieren van Z. O. Brazilië M. inunguis zal zijn , doch de verslaggever in Nature 
gelooft eerder dat de eene soort langs de gansche kust gevonden wordt, en niet ver 
in de rivieren doordringt, terwijl de andere een bepaald zoelwaterdier zal zijn. 
(. Nature , 8 July 1886, p. 214). d. l. 
Elefant en Mastodon. — Lydekker maakt in Proc. Zool. Soc. London 1885 , 
p. 779 daarop opmerkzaam, dat het volstrekt onmogelijk is een scherpe grens 
te trekken tusschen de geslachten Elephas en Mastodon. Bij den kortelings ook op 
Borneo gevonden M. latidens Clift, hebben de tusschenmaaltanden niet vier, maar 
vijf dwarslijsten , terwijl E. Clifti zes heeft. Het onderscheid tusschen M. latidens 
en den vierlijsligen M. perimensis , en tusschen dezen en den drielijstigen M. pan- 
dionis wordt dikwijls zoo uitgewischt, dat men bij enkele tanden niet kan bepalen 
tot welke soort zij behooren. {Humboldt , Sept. 1889. S. 357). d. l. 
Tapir-soorten. — De zwarte Amerikaansche Tapir in de menagerie van d e London 
Zoological Society , op welken sclater zijn Tapirus Roulini gegrond had , is ge- 
storven, en het onderzoek des schedels beeft geleerd dat het dier slechts een bij- 
zonder donker gekleurd exemplaar van den gewonen T. americanus was. Sclater 
houdt nu met het oog op deze variabiliteit ook zijn T. Dowii uit Venezuela voor 
eene verscheidenheid van T. americanus. ( Humboldt Sept. 1886. S. 357). 
D. L. 
PHYSIOLOGIE. 
Het waarnemen van bewegingen. — Het is bekend, dat wij met het centraal- 
gedeelte van het netvlies, met de zoogenaamde fovea centralis , het duidelijkst zien , 
dat de beelden die daar worden ontworpen het scherpst en met de meeste details tot 
ons bewustzijn komen. Zoodra een voorwerp zoo geplaatst is, dat zijn beeld op de 
zijdelingsche periphere gedeelten van het netvlies valt , wordt het minder scherp waar- 
genomen. De oorzaak van dit verschil tusschen het midden en de peripherie van het 
netvlies is gelegen in een verschillende verdeeling van de voor licht gevoelige eind- 
organen van de gezichtszenuw, nl. de kegels. In de fovea centralis staan de kegels 
niet alleen zeer dicht opeengehoopt, maar is ook elke kegel verbonden met een af- 
zonderlijke zenuwvezel. Zoolang dus van twee nabij elkaar staande lichtende punten 
