6 
DARWIN EN DE VRIES, 
en oppervlakkige, vaak onwelwillende gevolgtrekkingen, die onjuist 
zijn. Die bestrijders beweren eerst dat wolken bergtoppen zijn en 
toonen dan aan, dat men die toppen niet kan bestijgen. 
Maar ook van den kant der wetenschap staat het »Darwinisme«: 
tegenwoordig bloot aan ernstige bestrijding. Dit gaat zoover dat een 
wetenschappelijk vrij hoog staand bioloog, Fleischmann, een groot 
werk uitgaf onder den titel : »Aan het sterfbed van het Darwinisme. cc 
Groot gejuich in het kamp van de velen, die deze theorie of beter 
gezegd de vaak onjuiste gevolgtrekkingen daaruit, niet in overeen- 
stemming kunnen brengen met hun ethische en godsdienstige wereld- 
beschouwing. 
Het is niet moeielijk om aan te toonen, dat dit gejuich voorbarig 
is. Ik zie in het werk der wetenschappelijke bestrijders van het 
»Darwinismecc juist een versterking van het beginsel, waarop het be- 
rust. Hun ontdekkingen en onderzoekingen hebben nieuw leven in- 
geblazen aan de hoofdzaak van Darwin’s onsterfelijk werk, de ont- 
wikkelings- of evolutieleer. Die leer wordt daardoor juist vaster dan 
ooit gegrondvest. 
Wat zegt onze beroemde Hugo de Vries, die in de rij van de door 
mij bedoelde bestrijders vooraan staal, zelf? 
»Mijn werk moet zich volkomen aansluiten bij de beginselen van 
Darwin; het moet een grondige en scherpe ontleding geven van de 
denkbeelden over variabiliteit, erfelijkheid, selectie en mutatie, die 
noodzakelijkerwijze in zijn tijd nog vaag waren. Het is een eisch der 
rechtvaardigheid om er hier op te wijzen, dat Darwin voor het we- 
tenschappelijk onderzoek op dit gebied zulk een breeden grondslag 
heeft gelegd, dat na een halve eeuw nog veel vraagpunten van groot 
belang ter beantwoording over zijn gebleven.” 
Het hoofdbeginsel der ontwikkelingsleer blijft onwrikbaar staan, 
» rustig midden in de golven cc . 
Dat zien zij, die buiten het wetenschappelijke strijdperk staan, over 
het hoofd. Ik meen, dat de poging, die ik hier waag, om in het licht 
te stellen waarover het dan werkelijk welgaat, en om dit duidelijk 
te maken aan den breeden kring van ontwikkelden, die wel groot 
belang stellen in deze vragen, maar zich in wetenschappelijke 
onderzoekingen niet kunnen verdiepen, wel de moeite waard is. 
De vraag is dan niet of de tegenwoordig levende vormen, den 
mensch niet uitgesloten, zich uit lagere vormen hebben ontwikkeld, 
maar hoe die ontwikkeling in zijn werk is gegaan. 
Eerst eenige feiten . 
In de natuur kunnen wij geen twee levende lichamen aantreffen, 
die volkomen aan elkander gelijk zijn. 
