OF MUTATIE- EN TEELTKEUSTHÉORIE. 
13 
de twee individuen; wier verbinding de geslachtelijke vermenigvuldi- 
ging mogelijk maakt, des te grooter zien worden. 
Vaak brengt hetzelfde voorwerp beide soorten van cellen voort, 
nu eens in het zelfde, meestal in verschillende geslachtsorganen. Het 
heet dan tweeslachtig of hermaphrodiet en brengt dit voordeel mee, 
dat er twee maal zoo veel geslachtscellen voort worden gebracht, 
als wanneer de geslachten gescheiden zijn. De meeste bloemen maken 
zoowel stuifmeel als zaadknopjes of eitjes. Bij dieren is dit ver- 
schijnsel niet zoo gewoon, al is het ook volstrekt niet zeldzaam. Tot 
onder de visschen toe worden hermaphrodiete vormen waargenomen, 
maar dan brengt het geslachtsorgaan in den regel op verschillenden 
leeftijd öf alleen eicellen öf alleen zaaddiertjes voort. 
Bij de hoogere dieren is het niet alleen regel, dat de geslachten 
gescheiden zijn, maar daar zien wij ook bijkomstige geslachtsken- 
merken ontstaan. Dan kunnen dieren, die eicellen voortbrengen, uit- 
wendig van de andere, die spermacellen maken, als wijfjes en man- 
netjes van elkander worden onderscheiden. Die verschillen treden 
meestal eerst duidelijk aan het licht als de dieren volwassen of ge- 
slachtsrijp, manbaar, zijn geworden. 
Over den aard der eicel en over de beteekenis van haar levens- 
uitingen bestaat nog verschil van meening. Die verschijnsels zijn dan 
ook van een zeer ingewikkelde natuur. 
Ik mag wel als bekend veronderstellen, dat de kern een hoogst 
belangrijk orgaan is van iedere levende cel. Zij heeft twee bestand- 
deelen, beide eiwitstoffen, met natuur- en scheikundige eigenschap- 
pen, waardoor zij van elkander en van het celprotoplasma verschillen : 
vloeibaar kern vocht of nucleïne (van nucleus=kern) en het zoogenoemde 
chromatine (van chromos=kleur), dat halfvast is en een bepaalden 
vorm heeft. Haar naam dankt deze stof aan het vermogen om kleur- 
stof vast te houden, zoodat zij daardoor kenbaar is te maken. 
Als nu een cel zich gaat deelen begint de reeks van veranderingen 
met een soort van samentrekking van dit chromatine. Het bestaat 
eerst uit fijne korreltjes, die in rijen naast elkander liggen en een 
soort van net- of balkwerk vormen ; in de mazen of holten daartus- 
schen bevindt zich de nucleïne. De chromatinekorreltjes vereenigen 
zich dan tot dikkere staafjes, de chromosomen (van soma = lichaam). 
Dan schijnt de kern zich op te lossen; de chromosomen, bij elke 
soort in bepaald aantal, komen vrij in het celprotoplasma te liggen, 
rangschikken zich dan in één vlak midden in de cel en splijten zich 
vervolgens in tweeën. Hun aantal wordt daardoor verdubbeld ; de 
helften gaan weer van elkander af, wijken uiteen en verzamelen 
zich dan in twee groepen. Zoo ontstaan twee nieuwe kernen, en 
daaromheen verzamelt zich het protoplasma van twee nieuwe cellen. 
