OF MUTATIE- EN TEELTKEUSTHEORIE. 
15 
Een afdoend antwoord op die vraag is zoo moeielijk te geven, o.a. 
omdat het niet absoluut noodzakelijk is. . 
Hoe langer hoe meer gevallen worden er bekend van het ontstaan 
van hoogere dieren en planten uit onbevruchte eieren. 
Men noemt dit parthenogenesis (van parthenos = maagd en genesis 
=i geboorte). Met zekerheid is uitgemaakt, dat bijv. de eitjes van de 
gewone paardebloem zich, zonder dat zij op eenigerlei wijze in aan- 
raking zijn geweest met stuifmeel, toch kunnen ontwikkelen tot 
normale, goed kiembare zaden. 
De koningin van een bijenkorf wordt slechts eenmaal door een 
dar bevrucht. Als bij alle insekten kan het daarbij opgedane zaad be- 
waard worden in een zaadblaasje en daaruit worden dan, als een 
eitje uit haar eierstok er langs gaat, eenige spermatozoën vrij gelaten, 
waarvan er een het ei bevrucht. De koningin schijnt dit afgeven 
van zaad willekeurig na te kunnen laten. Doet zij dit, dan ontwikkelt 
zich het ei geheel normaal, maar het kan dan alleen het aanzijn 
geven aan een mannetje of dar. 
Reeds lang is ook de parthenogenetische ontwikkeling bekend van 
de bladluizen. Den heelen zomer door leggen vleugellooze wijfjes 
onbevruchte eieren, waaruit de eene generatie na de andere voort- 
komt. Alle leden van die zomergeneraties zijn uitsluitend vrouwelijke 
dieren. Dan worden er in eens ook mannetjes geboren. Uit door hen 
bevruchte »wintereieren« ontstaan dan weer wijfjes, die zich parthe- 
nogenetisch vermenigvuldigen. 
Door sommige biologen is in den laatsten tijd een poging gedaan 
om dit te verklaren met hulp van een verschijnsel, dat waargenomen 
wordt bij de eicel, nadat zij gevormd is, maar voordat zij gereed 
is om bevrucht te worden. Dan heeft er namelijk een kerndeeling 
in plaats, die men reductie of rijpingsdeeling noemt. Een der daar- 
door ontstane nieuwe of dochterkernen wordt uitgestooten. Zij heet 
poollichaampje. Het poollichaampje kan zich weer deelen, zoodat één 
ei er dan drie heeft. Men denkt zich nu de zaak zoo, dat er in 
elk ei vrouwelijke en mannelijke deelen zijn en dat de laatste voor 
de bevruchting uit worden gestooten. Blijven zij er geheel of gedeel- 
telijk in, dan kan het ei zich zonder bevruchting ontwikkelen. Tegen 
deze veronderstelling zijn zwaarwichtige bezwaren aangevoerd, maar 
het is hier niet de plaats om haar voor en tegen uiteen te zetten en 
te overwegen. 
Bieden de hier uiteengezette verschijnsels ons een middel om de 
erfelijkheid te verklaren, zij bevatten ook het middel om het raad- 
selachtige van de, overal in de levende natuur daar tegen inwerkende 
veranderlijkheid, althans bij benadering, toe te lichten. 
Zijn alle overerfelijke eigenschappen van den vader en van de 
