16 
DARWIN EN DE VRIES, 
moeder gebonden aan, worden zij gedragen door de kleinste deeltjes 
van de chromosomen, dan is het niet moeielijk in te zien, dat er 
van zulke eigenschappen eenige tot uiting en tot volle ontwikkeling 
zullen komen, terwijl andere slapend of latent kunnen blijven. 
Of dit „ontwaken” van die „eenheden”, zooals De Vries hen noemt, 
en ook hun slapen, hun latent blijven geschiedt onder de inwerking 
van uitwendige dan wel van inwendige oorzaken, dat is een der 
hoofdstrijdvragen, die de hoofden en de pennen van de biologen 
bezighoudt. 
De eene school zegt ja, de andere neen. 
Wij kunnen ons onmogelijk voorstellen, zegt de een, dat alle eigen- 
schappen, lichamelijke en geestelijke, van den aan vang af, bij de 
oercel in het verre verleden, reeds in latenten toestand aanwezig 
waren ; zij moeten later zijn ontstaan. 
Onder den drang der omstandigheden, van den strijd om het be- 
staan op leven en dood, die van den aanvang af beslist heeft over 
het al of niet voortbestaan van de soorten, moeten er nieuwe ele- 
menten in het kiemplasma zijn gevormd. 
Neen, zeggen de anderen, wij kunnen ons onmogelijk voorstellen 
dat uitwendige omstandigheden, overvloed of gebrek aan voedsel, 
warmte of koude, droogte of vochtigheid, aan de deelen van de cel- 
kern wat zouden kunnen toevoegen of daaruit wat zouden kunnen 
verwijderen. 
Hier denken wij aan den windwijzer, in het boven aangehaalde 
versje. Wat, zou ik willen vragen, is ons denkvermogen, is de, door 
onze zintuigen verkregen, maar daardoor ook zoo uiterst beperkte 
wereld van onze ervaringen en voorstellingen, tegenover de oneindig 
diepe en ontelbare raadselen, waarvoor de levende natuur ons plaatst. 
Kunnen en mogen zij een maatstaf zijn, waarnaar wij hebben te beoor- 
deelen wat kan en wat niet kan? 
Ik voor mij kan mij geen van beide helder voorstellen; beide 
denkbeelden gaan boven ons voorstellingsvermogen, evengoed bij- 
voorbeeld als de oneindigheid van de ruimte en de eeuwigheid van 
den tijd. Een reden om aan te nemen, dat zij ongegrond zijn en 
niet bestaan, is dat echter natuurlijk ook niet. 
Zoodra een natuuronderzoeker zich bekent tot het beruchte 2>igno- 
rabimuscc : wij zullen niet weten, van Dubois Raymond, is hij met 
lamheid geslagen. 
Hij doet dan beter den van eeuwige sneeuw schitterenden bergtop den 
rug toe te keeren en er niet meer over te denken of te praten. 
De twee bovenbedoelde meeningen, die de twee kampen van bio- 
logen in hun vaandel voeren, laten zich omschrijven als: 
