OF MUTATIE- EN TÈELTK EUSTHEOU I E . 
17 
liet erfelijk worden van verworven kenmerken en als: 
het in het nu bestaande plasma en in het van den aanvang af voor- 
handene levend levensmaleriaal, aanwezig zijn, zij het ook in sla- 
penden of latenten staat, van alle eigenschappen, die wij bij alle 
wezens, uitgestorvene en nu nog bestaande of tot in de verre toe- 
komst nog aanstaande, waarnemen of kunnen verwachten. 
Tot de raadselachtige dingen, die onze aandacht trekken bij de geslach- 
telijke vermenigvuldiging en bij het bevruchtingsproces, behoort ook het 
feit, dat te groote overeenstemming of gelijkheid van de voorwerpen, die 
de geslachtscellen leveren, voor het nageslacht nadeelig schijnt te 
zijn, maar dat te groot verschil een bevruchting eenvoudig en zeker 
onmogelijk maakt. 
Nader onderzoek heeft aan het licht gebracht, dat de voorstelling, 
die men, van Linnaeus her, van een „soort of species’’ had, sterk ge- 
wijzigd moet worden. Als kenmerk van soorten, in tegenstelling met 
variëteiten of rassen, van welken aard ook (zie boven) gold steeds 
en geldt nog, dat de eerste onderling onvruchtbaar zijn, de tweede 
niet. Mocht al een kruising van twee soorten levensvatbaar kroost 
opleveren, dan was dit toch steeds onvruchtbaar en tot uitsterven 
gedoemd. Leden van één soort, hoe zeer ook gevarieerd, konden 
onderling steeds gekruisd worden en kregen dan vruchtbare nako- 
melingen . 
Iedere geslachtsvermenging, iedere bevruchting van een eicel is 
eigenlijk, als men wil, reeds een soort van kruising, immers een 
samensmelting en vereeniging van twee individuen of van deelen 
daarvan en naar het schijnt moeten wij wel aannemen dat te groote 
overeenstemming daartusschen schadelijk is. Men denke aan de kruis- 
bestuiving bij planten, aan onderlinge voortplanting van te naver- 
wante dieren. 
Het is daarom zoo vreemd, dat soorten, ook van hetzelfde geslacht, 
onderling onvruchtbaar zijn. Een der gewichtigste vragen bij de ver- 
klaring van het ontstaan der soorten is dan ook de oorsprong van 
die onderlinge onvruchtbaarheid. Bij de vormen, waaruit men zich 
de soorten ontstaan denkt, was onderlinge vruchtbaarheid voorhan- 
den ; zoodra die soorten zich daaruit hadden gevormd, was zij plot- 
seling verdwenen 1 
De theorie van Darwin, in den vorm, waarin zij tegenwoordig de 
meeste aanhangers vindt, ook Neo-Lamarckistische genoemd, neemt 
aan, dat gewone of schommelende variaties het materiaal vormden, 
waaruit de natuur de soorten heeft doen ontstaan. 
Men maakt daarbij een vergelijking met wat de kweekers doen, 
die nieuwe variëteiten en rassen maken. 
2 
