22 
DARWIN EN DE VRIES, 
Van de versnelling, zooals ik het noemde, die zij aan de in de- 
zelfde richting voortgaande en zich ophoopende veranderingen heb- 
ben kunnen geven, blijft zoodoende niet veel over. 
Wel is waar schat men den tijd, die verliep sedert het eerste leven 
zich op onze aarde kan hebben vertoond, op-tusschen de 40 en 50 
millioen jaren; maar die tijd is toch nog zeer veel te kort om zulke 
geweldige veranderingen, als de versteende overblijfsels van uitge- 
storven dieren en planten ons doen zien, te verklaren en mogelijk te 
maken, indien zij het gevolg waren geweest van natuurlijke teeltkeus 
van schommelende variaties. 
Maar nu, ten slotte, hoe en wanneer zijn onderling vruchtbare 
variëteiten veranderd in onderling onvruchtbare soorten? Misschien 
is het beter om te vragen, wanneer die verandering plaats zou heb- 
ben gehad, op welk punt van den ontwikkelingsgang, dien de varië- 
teit doorliep om het tot een nieuwe soort te brengen. 
Er zijn veel nuttige kenmerken, aanpassingen, aan te wijzen, die 
niet geleidelijk kunnen zijn ontstaan. Zoo is het bijv. met veel ge- 
vallen van mimicry of nabootsing en met veel beschermende kleuren, 
waaraan de aanhangers der teeltkeustheorie zoo veel waarde hechten, 
omdat hun nut niet valt te miskennen. Vele daarvan kunnen niet 
geleidelijk, met langzame kleine overgangen, zijn ontstaan. Een halve 
gelijkenis zou vaak erger zijn dan geen gelijkenis; zij zou een ver- 
schil doen ontstaan met den ouderlijken vorm en geen beschermende 
gelijkenis scheppen met de omgeving. Zulk een vreemd voorwerp zou 
juist daardoor meer in het oog loopen en te eerder een prooi van 
zijn vijanden worden. Ook zijn zulke overgangen nooit waargenomen. 
Wat hebben wij dan te denken van een geleidelijke afname van 
de vruchtbaarheid tusschen leden, variëteiten, der zelfde soort? 
Moest zij niet een gevaar opleveren voor het voortbestaan van een 
ras ? Afgezien nog van het denkbare geval, dat zeer veel voorwerpen 
te gelijk en in dezelfde richting veranderden, maar dan ook zoo vol- 
komen, dat hun onderlinge vruchtbaarheid daar niet onder leed, dan 
zou de nieuwe vorm toch zoodanig in de minderheid komen, dat hij 
zijn plaats, bij de sterke mededinging, die te scherper is naar mate 
de mededingers minder van elkander en in levensbehoeften verschil- 
len, niet zou kunnen handhaven. 
Zeer sterke, overvloedige vermenigvuldiging is immers juist het 
krachtigste wapen in den strijd om het bestaan ! 
Dat merkwaardige verschil, waardoor het zaaddiertje van den eenen 
vorm het vermogen verliest om de eicel van een anderen vorm te 
bevruchten en omgekeerd het vermogen van de eicel om door zulk 
een spermatozo te worden bevrucht, kan niet langzamerhand en ge- 
