OF MUTATIE- EN TEELTKEUSTHEORIE 
28 
leidelijk zijn ontstaan. Er is dan ook geen voorbeeld van te vinden 
of aan te wijzen. Overgangen zijn onbekend. 
Wij komen op grond van al het bovenstaande tot het voor velen 
mijner lezers misschien wel wat verrassende besluit, dat de teeltkeus- 
theorie ons geen antwoord kan geven op de vraag, hoe de soorten 
zijn ontstaan. Ondanks de eerbiedwaardige hoeveelheid materiaal om 
deze leer te gronden en te bewijzen, bijeengebracht door de scherp- 
zinnigste en nauwkeurigste waarnemers en door de diepste en hel- 
derste denkers, moeten wij haar het recht ontzeggen om als grond- 
slag te dienen voor de verklaring van het wezen der levende natuur. 
Er zou werkelijk geen uitweg zijn te vinden zonder de mutatie- 
theorie van de Vries. Hugo de Vries heeft den eenigen veiligen weg 
ingeslagen om den bergtop te bereiken, althans te benaderen, zoover 
als dat op heden mogelijk is. Zijn resultaten geven hem het recht 
om te beweren, dat de proef, het experimenteele onderzoek, de eenige 
gids kan en mag zijn om ons verder te brengen. 
De mutaties, waarin de theorie van de Vries den oorsprong der 
soorten zoekt, ontstonden en ontstaan naast en onafhankelijk van de 
schommelende en van alle andere soorten van variaties. Een mutatie 
verschilt voorts van den ouderlijken vorm niet slechts door eenige 
weinige, maar door zeer vele, door zoo goed als alle kenmerken. Zij 
is onmiddellijk vast en laat al haar kenmerken overgaan op de na- 
komelingen, als zij slechts zuiver blijft en niet door kruising weer 
min of meer wordt uitgewischt. Een uitwendige oorzaak kan haar 
niet veroorzaakt hebben ; naast en tusschen elkander, onder volkomen 
gelijke uitwendige omstandigheden, kunnen de verschillende mutaties 
met elkander en met de ouderlijke vormen te zamen leven. Van de 
plaats uit, waar zij geboren zijn, kunnen de mutaties zich dan ver- 
spreiden. 
Dat dit herhaaldelijk is gebeurd, daarvan werden boven reeds 
voorbeelden meêgedeeld bij het voorloopig aanduiden van het verschil 
tusschen verschillende soorten van variaties. In de werken van de 
Vries kan men die vinden uit het plantenrijk ; zijn aanhangers hebben 
er vele aangevoerd uit het dierenrijk. Deze ondersoorten zijn even 
vast als hun hoofdsoort of type, waar die nog bestaat. Vaak is de 
hoofdsoort echter uitgestorven en dan wordt de soort een verzamel- 
begrip, waarin alle ondersoorten als lokale of klimaatvariëteiten zijn 
opgenomen. Sommige systematici verheffen haar dan tot den rang 
van echte soorten, die vaak zeer moeielijk van elkander zijn te 
onderscheiden. 
De eenige zekere weg, waarlangs men variëteiten en mutaties van 
elkander kan onderscheiden is het kweeken in den proeftuin. Dan 
blijken mutaties vast te zijn ; waar anderen een terugslaan of een 
