24 
DAR WIN EN DE VRIES, 
recessie meenden te hebben waargenomen, daar was dit gelijk de 
Vries overtuigend aantoont, het gevolg van vicinisme. 
Aan de uitwissende gevolgen van kruising ontsnappen de mutaties, 
wat o.a wordt bewezen door het voortbestaan van de ondersoorten. 
Wel is natuurlijk niet iedere mutatie levensvatbaar. De beginselen, 
die Darwin’s scherpzinnigheid en ijverig onderzoek tot haar recht hebben 
gebracht, ja, die hij heeft ontdekt, zijn voor de mutaties en voor de 
wijze, waarop uit haar de soorten zijn ontstaan, even goed van kracht. 
Door teeltkeus wordt beslist welke mutatie vasten voet zal krijgen 
en welke, door de mededinging met de ouderlijke vormen en met 
andere zusterm utaties, door den strijd om het bestaan dus, te gronde 
zal gaan. Overgangen tusschen de ouderlijke vormen en hun mutaties 
en tusschen de mutaties onderling zijn er niet, of, als de verschillen 
uiterst gering zijn, slechts schijnbaar. Met zulke tusschenvormen, 
waarmede teeltkeus, als scheppende kracht, geen weg zou w r eten, 
omdat zij te onbeduidend, om dat zij visch noch vleesch zijn, hebben 
wij hier niets te doen. De nieuwe vorm is er, geheel klaar en kan 
öf vasten voet krijgen óf vernietigd wmrden. In het eerste geval kan 
de stamsoort blijven leven of ook te niet gaan. Nuttelooze mutaties, 
ja zelfs in geringen graad schadelijke, kunnen ook voort blijven leven, 
als zij maar niet levensgevaarlijk zijn. 
De schijnbare vastheid en onveranderlijkheid der soorten wordt 
verklaard door aan te nemen dat er, met groote tusschentijden, plot- 
seling bij een soort tijdperken van mutatie optreden. De periode 
van stilstand is lang genoeg om te maken dat daar tegenover het deel 
der menschengeschiedenis, dat verliep sedert den tijd, waarin be- 
trouwbare waarnemingen gedaan en beschrijvingen gegeven w'erden 
van planten en dieren, in het niet zinkt en onbeduidend is. Zij zijn 
echter oneindig veel korter dan de tijden, die de natuurlijke teeltkeus 
noodig zou hebben om nieuwe soorten te laten ontstaan uit fluc- 
tueerende variaties. 
Men ziet dat het doelmatigheidsbegrip als werkzame factor bij het 
ontstaan van de soorten, w T aarvan ik boven de bezwaren aantoonde, 
hier w 7 egvalt ; nuttelooze en niet doelmatige vormen hebben nu 
niets verwonderlijks meer en het is niet meer noodig om allerlei 
gewaagde en gewrongen verklaringen te geven aan dingen, die niet 
op het eerste gezicht en buiten allen twijfel nuttige aanpassingen 
blijken te zijn. 
Het bezwaar, dat de tijd te kort was, valt eveneens w r eg ; daardoor 
komen de palaeontologie en de chronologie der geschiedenis van de 
aarde beter in overeenstemming met de uitkomsten der kosmografie- 
sche en der natuurkundige onderzoekingen en berekeningen. 
Niet langer ook hoeft men alles, wat wij bij dieren waarnemen 
