OF MUTATIE- EN TEELTKEUSTHEORIE. 
25 
tort et a travers te verklaren en vaak een fantastischer), soms de 
grenzen van het ongerijmde naderenden, uitleg te geven van de ver- 
schijnsels der levende natuur. 
Darwin’s teeltkeus en strijd om het bestaan blijven belangrijke 
elementen in onze verklaring van de dingen. Maar de eerste moet 
afdalen van haar hooge plaats van scheppende kracht en, met de 
tweede, die van regulateur innemen. De Vries vergelijkt haar met 
een zeef ; wat bestaan kan, wat den toets der mededinging en van 
den strijd om het bestaan zegevierend kan doorstaan, blijft er op, 
al het andere valt er door en wordt vernietigd. 
Bij de mutatietheorie is de, reeds zoo problematische, overerving 
van verworven eigenschappen, die steunpilaar van het Neo-Lamar- 
ckisme, ook uitgesloten. Alle vormen en kenmerken, die bij een 
mutatie voor het eerst aan den dag komen, waren reeds als verbor- 
gen eenheden aanwezig in de stamsoort. Andere, die daar tot ont- 
wikkeling kwamen, kunnen hier in den latenten toestand terug- 
keeren. De eenheden, die hen vertegenwoordigen in het celprotoplasma 
of in de kernen, gaan weêr over in den slapenden toestand. 
Hierin ligt de verklaring van atavisme, van het „terugslaan”, dat 
niet het gevolg is van een kruising of van hybridisme. Een latente 
of slapende eenheid kan plotseling ontwaken en zich soms, najaren- 
lange rust, in vele generaties weer uiten. Daarvan zijn voorbeelden 
genoeg bekend, o.a. de knopvariaties. 
Ook, en dit is een hoofdargument, de vele verschillen tusschen 
verwante vormen en tusschen hoogere en lagere dieren of planten, 
die zonder overgangen moeten zijn ontstaan, laten zich als mutaties 
verklaren, als schommelende variaties niet. 
Zoo is het met de onderlinge onvruchtbaarheid tusschen soorten. 
Als mutatie kan deze toestand in eens zijn ontstaan en dan terstond 
van het allergrootste nut zijn geweest voor het zelfstandig worden 
en het zich handhaven van nieuwe soorten. 
Het is als het ware de eindmutatie, die den eindelijken stempel 
van een soort drukt op den nieuwen vorm. 
Dat de mutaties, zooals zij door de Vries en na hem door anderen 
zijn waargenomen, betrekkelijk en met soortverschillen vergeleken, 
slechts gering zijn (al zijn zij grooter en belangrijker dan schomme- 
lende variaties), is ook geen bezwaar. Het is toch door de waarneming 
in de natuur uitgemaakt en door die in den proeftuin bevestigd, 
dat dezelfde mutatie zich jaren achtereen in generatie na generatie 
op nieuw weer voor kan doen. Er is voorts ook geen twijfel aan of 
nieuwe mutaties in de zelfde richting kunnen elkander opvolgen. Er 
ontstaat dan, evenals dat van gewone variaties wel aangenomen maar 
