42 
SLUIPWESPEN. 
Daarentegen zijn de Tryphonen met hare weinig uitstekende legboor 
voor het parasiteeren bij vrij op de planten levende larven van blad- 
wespen, zweefvliegen, etc. aangewezen. Terwijl sommige species min 
of meer streng monophagisch zijn, vindt men daarnaast andere, 
welke bij zeer verschillende insectensoorten vagabondeeren. Zoo is 
het geslacht Aphidius de speciale vijand der bladluizen, Bassus die 
der zweefvliegen, terwijl er daarentegen onder het geslacht Pimpla 
soorten worden aangetroffen, die zoowel bij de larven van vlinders 
als bij die van bladwespen en zelfs bij spinnen te gast gaan. Ook 
blijkt de eene prooi voor vijanden veel aantrekkelijker dan de andere 
te wezen. De bladwesp Lophyrus pini L. en de vlinder Dendrolimus 
pini L. spannen in dit opzicht wel de kroon : zij worden elk door 
wel circa een veertigtal soorten sluipwespen lastig gevallen. Deze 
aantrekkelijkheid schijnt echter niet zelden minder in het woondier 
zelf dan in eene overeenkomstige levenswijze hare oorzaak te vinden. 
Zóó ten minste wordt het verklaarbaar, dat b. v. het geslacht Cam- 
poplex zoowel gallenbewoners als mineerende rupsen en zakdragers 
besluipt, — alle drie groepen van insecten, die in een verbergend 
hulsel leven. 
Daar de sluipwespen zich met het bloed der aangevallen dieren 
voeden en slechts zelden de meer vaste deelen aantasten, ligt het 
voor de hand, dat de overgang van de eene soort van slachtoffers op 
de andere betrekkelijk gemakkelijk moet zijn. Anders staat het met 
den overgang van de larve of van de pop op het volwassen dier. 
Slechts bij uitzondering worden volwassen insecten door de sluip- 
wespen als prooi gezocht. En met reden. De meeste insecten toch 
hebben volwassen slechts een kortstondig bestaan, zij sterven spoedig 
na de paring of het eierleggen. Indien de sluipwespen hare eieren 
in of op de volwassen dieren legden, zouden hare larven in de meeste 
gevallen dientengevolge niet tot wasdom kunnen geraken. Bladluizen 
en enkele kevers zijn vrijwel de eenige insecten, die als volwassen 
dieren (imagines) worden aangestoken en. deze kevers (Coccinella 5 
en 7 punctata L.) zijn juist insecten, die als imago een lang leven 
hebben en zelfs als zoodanig kunnen overwinteren. 
De voeding met het bloed der aangetaste dieren maakt tweeërlei 
parasitisme mogelijk: een inwendig (entoparasitisch) en een uitwendig 
(ectoparasitisch). De entoparasitisch levende wespenlarve wordt ge- 
boren uit het ei, dat de wesp met behulp harer legboor in het 
woondier brengt; of wel zij komt voort uit het ei, dat door de wesp 
uitwendig aan haar slachtoffer is gehecht en waarvan de larve zich 
later bij den gastheer heeft ingeboord. Indien de sluipwesp tot eene 
