44 
SLUIPWESPEN. 
was doorboord, stierf bij mij pas op den achttienden dag na de ver- 
wonding, terwijl een lindepijlstaart door dezelfde sluipwespensoort 
geinfecteerd en oogenschijnlijk minder verwond reeds op den tweeden 
dag na het uitboren der larven er het leven bij inschoot. 
De ectoparasieten, in het algemeen veel minder talrijk dan de 
inwendig levende species, treft men wat de groote soorten betreft o.a. 
bij de Ophioninae aan. Het Ophionwijfje kleeft hare eieren maar 
niet eenvoudig aan het slachtoffer vast, het plant ze op een min of 
meer kort steeltje op het woondier in, zoodat zij ook bij eene nog 
mogelijke vervelling niet meer loslaten. Na het uitkomen der eieren 
beginnen de sluipwespenlarven onmiddellijk te zuigen en gaan hier- 
mede voort, totdat van de prooi weinig meer dan enkel de huid is 
overgebleven. Zij groeien hierbij zoo snel, dat zij in korten tijd, 
en dus vóór de weldra stervende prooi tot bederf overgaat, volwas- 
sen zijn. Eene groene rups zag ik gedurende dit uitzuigingsproces 
langzamerhand bloedrood worden, eene verandering die onwillekeurig 
aan eene soortgelijke verkleuring bij afstervende bladeren van planten 
doet denken. 
Aangaande den speurzin der sluipwespen om een woondier voor 
hare nakomelingen te vinden, is nog weinig bekend. De soorten 
schijnen in dit opzicht nog al te verschillen. Eenerzijds toch ziet men 
in de vrije natuur de Ichneumonen zorgvuldig blad na blad en zelfs 
bij hetzelfde blad eerst de boven- en daarna de onderzijde afzoeken 
ook op plaatsen, waar zich geene rupsen bevinden en dus haar speu- 
ren vergeefs moet zijn. En anderzijds kan men bij Pimpla-soorten 
waarnemen, hoe de wesp hare legboor door eene bladoppervlakte 
heen in eene pop drijft, die, geheel onzichtbaar, door een ander 
zintuig dan het oog moet zijn opgespoord. Ook de wijze waarop de 
eieren worden afgezet is zeer verschillend: door Aphius verbazend 
snel, door Pteromalis met eene soort van kalme bedachtzaamheid, 
terwijl het bij Bracon een langdurige, moeilijke arbeid schijnt. De 
wespen naderen hare slachtoffers nu eens zeer stoutmoedig, dan 
weder op uiterst angstvallige wijze, en nemen bij het eierleggen soms 
allerlei zonderlinge houdingen aan. De aangevallen dieren schijnen 
aanvankelijk weinig onder het parasitisme te lijden, zij gaan rustig 
voort zich te ontwikkelen. Ook poppen zag ik pas kort voor het 
uitboren der sluipwespen eene abnormale beweeglijkheid vertoonen. 
Waar de sluipwespen zulk eene belangrijke taak vervullen bij het 
bewaren van het evenwicht in de natuur, ligt de vraag voor de hand, 
of de mensch hen niet in zijn dienst kan stellen, wanneer bij eene 
verbreking van dit evenwicht, bij insectenplagen, zyne kuituren 
