62 
DE DRENTSCHE ESSCHEN. 
van witte muizen vernomen. Een enkele komt er ook in gewone 
tijden wel eens voor, zooals ook met de witte zwaluwen en witte 
wezels het geval is. 
In of omstreeks het jaar 1873 kwam eene hevige muizenplaag op de 
Drentsche esschen voor, die wij ons zeer goed herinneren. Op S l i 2 mud- 
den lands maaiden we toen slechts 62 hokken koren; in gewone 
jaren levert dat land* 160 tot 180 hokken op. Overal richtten de mui- 
zen groote schade aan. Van sommige akkers werd het nog aanwezige 
groene gewas in Juni afgemaaid om het te drogen en als veevoeder 
voor den winter te bewaren. Daarna werd het land omgeploegd om 
het met boekweit te bezaaien en bij het omploegen van zoodanigen 
akker, ter grootte van % iriudde lands, werden daarop 163 muizen 
gedood, terwijl nog vele ontkwamen. 
De andere muizenplaag die wij kennen, had plaats in het jaar 1893. 
Toen werden pogingen aangewend om de muizen te dooden door 
typhus murium, waarvan men verwachtte dat het eene besmetting 
onder de muizen zou veroorzaken. De proef leverde te Borger geen 
resultaat op. Beter succes had men met strychninehaver, dat inder- 
tijd verstrekt werd door de firma Brocades en Stheeman te Meppel 
en over een groot deel van Drenthe verkocht werd. Bij regenachtig 
weer slaagden deze pogingen minder dan bij droog weer, misschien 
omdat de muizen den vergiftigden haver in het laatste geval spoediger 
opnamen. 
Veel sneeuw in den winter doodt de muizen niet. Alleen dan, 
wanneer na sneeuw eene snelle afwisseling van dooi en vorst 
volgt, zooals in den winter 1893/94 het geval was, komen zij om 
het leven. Na 1893 heeft men hier slechts een paar malen van eenige 
geringe muizenschade vernomen. 
Eindelijk nog heeft men in de jaren 1872 tot 1882 veel nadeel aan 
dit gewas ondervonden, die toegeschreven werd aan ritnaalden óf 
koperwormen, die de planten in den grond afbijten en vernielen. 
Er werd toen veel van de ritnaald gezegd en over haar geschreven 
en men heeft haar vooral met kalk willen bestrijden. Later vond de 
meening meer ingang dat de schade, aan ritnaalden toegeschreven, 
bestaande in het wegsterven der roggeplanten, een gevolg was van 
eene phosphorverarming in den bodem, voor welke meening men eene 
bevestiging zag in het feit dat akkers, die jaren achtereen, ook na 
flinke stalmestbemesting, onvruchtbaar bleken, enkel bij eene bemes- 
ting met Thomasslakkenmeel weer in veel verbeterden toestand ge- 
raakten en terstond weer een vrij goed gewas opleverden. Ritnaalden 
vindt men ook thans nog zeer veel in het Drentsche bouwland, 
