66 
RADIUM EN DE ATOOM-ONTBINDIN GSTHEORIE. 
Van twee zijden is voorts nog het vermoeden uitgesproken, dat 
ten slotte uit het radium nog lood zou ontstaan. Boltwood oppert 
dit denkbeeld op grond hiervan, dat alle radio-actieve mineralen dit 
metaal bevatten, en Rutherford hierop, dat van het radium-atoom, 
na verlies der emanatie-producten (Ra A, Ra B, enz.), waarvan vijf 
a-partikels (voor helium gehouden) uitzenden, er ten slotte een element 
moet overblijven van ’t atoomgewicht 225 — 4 x 5= 205, wat dat 
van lood nabij komt. Dit zou dan het eindproduct der ontbinding 
zijn, en als zoodanig in de radio-actieve mineralen achterblijven. 
Ten slotte zij nog aangestipt, dat Soddy tusschen twee elementen, 
die in de natuur steeds gepaard voorkomen, een genetischen samen- 
hang vermoedt. Zijn van de moederstof de atomen stabieler, dan 
moet op den langen duur een evenwicht tot stand komen tusschen 
de hoeveelheden van beide elementen. Zulk een oorzakelijk verband 
zou — meent hij — b.v. gedacht kunnen worden tusschen tantalium 
en niobium, tusschen zilver en lood. 
Door de verbazende langzaamheid waarmede de atoom-ontbinding 
(althans bij het radium) plaats grijpt, wordt het experimenteele on- 
derzoek over transmutatie zeer bemoeilijkt. Dit verklaart dan ook 
waarom er tot nog toe zoo weinig met zekerheid van bekend is en 
men zich, zooals uit de boven vermelde gevallen te zien is, veelal 
met gissingen behelpt. Naar Soddy opmerkt, zou men naar middelen 
moeten zoeken om die atoom-ontbinding te verhaasten. Hij zelf heeft 
een methode uitgewerkt, waardoor men in staat is nog een twee- 
duizendsten kubiekcentimeter argon of helium aan te toonen. Hij wil 
nu oude munten en andere metalen voorwerpen, waarvan de ouder- 
dom bekend is en die sedert aan geen hooge temperaturen blootge- 
steld waren (waardoor emanaties vervluchtigd konden zijn), op ge- 
noemde elementen onderzoeken. 
Het is opmerkelijk dat de even koene als verrassende gevolgtrek- 
king, door Ramsay en Soddy getrokken uit het spectroskopisch onder- 
zoek van de emanatie uit radiumzout, door de wetenschappelijke 
wereld zoo grif, bijna zonder eenige tegenspraak, is aangenomen. 
Want al werd de mogelijkheid van ’t ontstaan van een element uit 
een ander in theorie ook door niemand betwijfeld, een eeuwen lange 
ervaring scheen er toch tegen te pleiten. Steeds bleken tot nog toe 
de van tijd tot tijd met grooten ophef aangekondigde transmutaties 
alleen tot stand gekomen in de verbeelding der vermeende ontdekkers. 
Eerst onlangs, na drie jaar en nadat verscheidene onderzoekers 
