UIT DE GESCHIEDENIS DER 
SCHOOTHONDJES. 
DOOR 
G. KALSBEEK. 
Zonder twijfel is de hond het oudste huisdier ; alle wilde stam- 
vormen, die hebben meêgewerkt tot het formeeren van den tammen 
hond, kwamen bij het domesticeeren den mensch reeds halverwege 
tegemoet, doordat zij zich vrijwillig aan den mensch aansloten. Niet 
om de groote en vele diensten, die deze dieren ons tegenwoordig be- 
wezen, heeft men ze in ’t begin getemd. Men pleegt toch dikwijls 
de landhuishoudkundige waarde van den hond voor menschen, die 
op een lagen trap van ontwikkeling staan, te overschatten. Jagers, 
die nog geen ver-reikende vuurwapens bezitten, hebben weinig dienst 
van een jachthond ; ook kunnen ze wegens hun scherp gezicht en 
gehoor zeer goed een speurhond ontberen. Wij vinden daarom den 
hond bij de oude jagersvolken meer als speeltuig voor de vrouwen, 
dan als strijdmakker en jachtgenoot voor de mannen. 
De legervuren der jagerstammen vormen machtige aantrekkings- 
punten voor vele dieren, de behaaglijke warmte van het vuur oefent 
een sterke bekoring op hen uit. Bovendien leveren deze tijdelijke 
menschelijke nederzettingen overvloed van afval, zoodat wolven, jak- 
halzen, e. d. dieren den disch steeds gedekt vinden. Kwam er nu een 
jong, hulpbehoevend wolfje in de handen der menschen, dan waren 
er allicht medelijdende vrouwen, die het aan de borst legden, om 
het zoo groot te brengen. 
Meent nu niet, dat we hier alleen onze verbeelding laten werken: 
er zijn vele voorbeelden bekend, dat zelfs nog tegenwoordig bij volken 
