UIT DE GESCHIEDENIS DER SCHOOTHONDJES. 
73 
die op den laagsten trap van ontwikkeling staan, vrouwen jonge 
honden en varkens zoogen. 
Onder zulke omstandigheden ontstond er natuurlijk een groote mate 
van teederheid en aanhankelijkheid tusschen beide leden ; het gevolg 
was, dat de dieren, groot geworden, zich bij de menschen bleven 
aansluiten en dat ze bronnen werden van groot genot, vooral voor 
vrouwen en kinderen. Eerst later leerde men de goede en nuttige 
eigenschappen van den hond kennen, hoogschatten en.... er partij 
van te trekken. 
Wij gelooven, dat langs dezen weg zich uit tamme wolven en jak- 
halzen de eerste honden hebben gevormd. En als dit zoo is, dan is 
’t tevens een feit, dat de geschiedenis van de schoothondjes — de 
naam schoothond hier genomen in de beteekenis van ypleizierhondcc — 
ouder is, dan die van jacht- of andere nuthonden. 
Uit den jakhals zal dan naar alle waarschijnlijkheid zich de eerste 
tamme schoothond in Egypte hebben gevormd. Op hieroglyphen vindt 
men o. a. een zeer primitieven, spitsachtigen hond, die hoogst waar- 
schijnlijk door de Egyptenaren uit den jakhals is gekweekt. Men vindt 
er verder afgebeeld zeer groote jachtwindhonden, die morphologisch 
volkomen gelijken op de grootste variëteit van den Afrikaanschen jak- 
hals. Naast dezen grooten vorm treft men ook een zeer kleinen aan 
met kromme pooten, die aan Rachitis (Engelsche ziekte) doet denken, 
ontstaan door overerving. Nu is er geen enkelen grond voor te vinden, 
dat men zulk een hond om nuttigheidsredenen zou gekweekt hebben, 
waarom men hier dus naar alle waarschijnlijkheid weer met een 
pleizierhond te doen heeft. 
Het kweeken van zulk een rachitischen vorm was al zeer gemak- 
kelijk in Egypte. Het water van den Nijl toch is zóó kalkarm, dat 
de moderne chemische fabrieken in Egypte het kunnen aanwenden, 
zonder het vooraf te distilleeren. Ook was de Rachitis bij de menschen 
in Egypte een veelvuldig voorkomende ziekte. 
De mogelijkheid, dat de Egyptenaren met doel-bewustheid die dwerg- 
hondenvorm hebben gekweekt, is dus tamelijk groot, te meer, om- 
dat dat volk een bijzondere voorliefde had voor uitersten in lichaams- 
grootte. Zoo heeft men vastgesteld, dat de Egyptenaren uit hun eigen 
klein paardenras een ras hebben geforceerd: dat in den tijd der 18e 
dynastie reeds zoo groot was als het tegenwoordige Oldenburgerpaard, 
terwijl zij tegelijkertijd een dwergachtig ras invoerden, afkomstig 
van Semitische volksstammen. Verder omgaven de aanzienlijken in 
Egypte zich gaarne met menschelijke dwergen, zoodat de bekende 
romanschrijver en Egyptoloog Georg Ebers hierin zelfs de voorloopers 
