74 
UIT DE GESCHIEDENIS DER SCHOOTHONDJES. 
der middeleeuwsche hofnarren meent te zien. En eindelijk zien wij 
op een graftombe te Chnemhotep afgebeeld twee naast elkaar staande 
menschelijke dwergen en een zeer klein soort dashond. Men heeft 
zelfs in den jongsten tijd een mummie van een hond gevonden, die, 
wat grootte en beenderenbouw betreft, niet veel afwijkt van den als 
schoothond nog tegenwoordig geliefkoosden Italiaanschen windhond, 
zoodat er bijna niet aan getwijfeld kan worden, dat reeds de dames 
der oud-Egyptische aristocratie hun schoothondjes hielden, die soms 
zelfs de eer genoten na hun dood gebalsemd te worden, evenals 
»onze neven aan gene zijde van het kanaal « sedert 1890 in het 
Hydepark te Londen een afzonderlijk hondenkerkhof hebben aange- 
legd, waar het aan grafsteenen met roerende opschriften niet ont- 
breekt. 
Bij de Grieken vinden wij den schoothond reeds in de 4e eeuw 
vóór Chr. in den Melitezer (Canis familiaris melitaeus L.), een zeer 
sierlijk hondje, dat niet slechts door dames, maar ook door mannen 
op de wandeling op den arm werd gedragen. De Melitezer, wiens 
sierlijken lichaamsbouw Aristoteles toeschreef aan de karige voeding, 
draagt zijn naam naar het eiland Melita (thans Meluda), waar het 
voor het eerst of ten minste het meest werd gefokt. Later vergat men 
deze ))heimat« en nam men het meer bekende Malta als het vader- 
land van het diertje aan, vandaar de naam Maltezer, evenals het den 
naam Bolognezer draagt, omdat het hoofdzakelijk van uit Bologna 
naar het Noorden van Europa kwam. 
Uiterlijk in de laatste eeuw v. Chr. werd de Melitezer uit Grie- 
kenland naar Rome gebracht en vond hier vooral bij de dames onder 
het Keizerrijk veel bijval, zoodat een Romeinsch Keizer, toen hij de 
buitengewone zorgen zag, die men aan deze kleine hondjes besteedde, 
uitriep : » Hebben die vrouwen geen kinderen, dat zij zulke dingen 
liefkozen ?« 
Strabo en Plinius wijdden er in hunne geschriften vele regelen aan, 
en Martialis heeft aan de Melitezerteefhond een van zijn hoogdra- 
vendste epigrammen gewijd : 
»Issa is bekoorlijker dan de musch van Satullus; Issa is reiner 
dan de kus van een duif, Issa is aantrekkelijker dan een maagdelijke 
jonkvrouw en kostbaarder dan alle edelgesteenten in Indië. Wanneer 
zij klaagt, dan gelooft men, dat zij spreekt. Zij gevoelt de vreugde 
en den kommer van haar heer, zij legt zich neer op zijn hoofdkussen 
en sluimert voort, zonder zich door eenig geluid te laten storen«, 
enz. enz. 
Het diertje werd, evenals nog heden, als een vertroeteld kind 
