UIT DE GESCHIEDENIS DER SCHOOTHONDJES. 
75 
behandeld, men nam het zelfs mede op reis en Lucianus (gestorven 
p.m. 200 n. Chr.) schildert op humoristische wijze, hoe eens bij zulk 
een gelegenheid een ernstig philosoof zijn mantel moest afstaan als 
kraambed voor den hond van zijn gastvrouw. 
In den storm der volksverhuizing verdween de Melitezer, om eerst 
ongeveer ’n duizendtal jaar later, zooals reeds is opgemerkt, als 
Maltezer of Bolognezer weer op te duiken. Tegelijk kwam minder 
als schoot-, maar meer als luxehond het aristocratische Italiaansche 
dwergwindhondje, dat men op talrijke beeldwerken uit de Middel- 
eeuwen aan de voeten van zijn gebieder vindt afgebeeld. De schoot- 
hond verdween uit het openbare en maatschappelijke leven ; daardoor 
is hier een wijde gaping in zijn geschiedenis. 
Merkwaardiger wijze schijnt de stoot tot zijn hernieuwde invoering 
in de elfde eeuw van Polen te zijn uitgegaan. De geschiedenis is 
interessant genoeg om uitvoerig verteld te worden. 
In het voorjaar van 1014, zoo berichten de Poolsche kronieken, 
ondernam Koning Boleslaw de Groote (992—1025) met de geheele 
Szlachta een kruistocht naar het Oosten en keerde, tegen het algemeen 
gebruik in, in den herfst niet naar Polen terug, maar overwinterde 
met zijn leger in het vijandelijke land om in het volgend voorjaar 
verder door te dringen. Dit deed hij ook in het tweede en derde 
jaar. Toen meenden de Poolsche edelvrouwen, dat hun mannen 
nimmermeer zouden terugkeeren en zagen onder hun lijfeigenen naar 
nieuwe echtgenooten om, die ze dan tot eigen heer en tot heer van 
de eigendommen hunner dood gewaande echtgenooten maakten. 
Toen dit ook in het leger ruchtbaar werd (het leger bevond zich 
toen voor Kiew), braken de Szlachcicen naar huis op, zoodat de 
Koning genoodzaakt was de belegering op te geven en hen te volgen. 
Thuis gekomen, werden de pseudo-echtgenooten door doodslag en 
ophanging onschadelijk gemaakt, en de edellieden namen hun trouwe- 
looze vrouwen weer in genade aan. Boleslaw echter, die de vruchten 
van jaren langen strijd vernietigd zag, vergaf hen niet, maar gaf het 
bevel, dat iedere edelvrouw voortaan zich alleen op straat mocht 
vertoonen met een hondje op den arm. Met ijzeren gestrengheid werd 
op het nakomen van dit gebod acht gegeven. Er waren echter zooveel 
schuldigen dat, wat eerst een teeken van smaad en schande was, 
weldra een teeken werd van adellijke afkomst, met andere woorden : 
de schoothond op den arm werd tot een attribuut eerst van de 
Poolsche edelvrouwen en later ook van die der Westersche landen. 
Vooral sedert de laatste helft der 14 de eeuw werd er veel werk 
gemaakt van de teelt van schoothondjes. In de 15 de eeuw laten zich 
