76 
UIT DE GESCHIEDENIS DER SCHOOTHONDJES. 
reeds drie rassen onderscheiden, n.1. de kleine Italiaanschc windhond 
(Piccolo levriero), de langharige Malthezer (Canis melitensis longio- 
ribus pilis) en de kortharige Malthezer (Canis melitensis brevioribus 
pilis), welke laatste de Franschen wegens de hooggedragen ooren 
vlinderhond (papillon) en wegens de naar de wijze van een eekhoorn 
op den rug teruggeslagen staart eekhoornhond (Chien écureuil) noemen. 
De langharige Maltezer werd vooral in Bologna gefokt en wordt 
daarom meestal Bolognezer genoemd. Voor de teelt der eekhoorn- 
hondjes was omstreeks 1550 Lyon het middelpunt. Het laatste ras 
— de kortharige Maltezer — was in Frankrijk en Duitschland het 
meest verbreid ; men vindt het dan ook dikwijls op schilderijen af- 
gebeeld. Tot dit ras behoort ook het beroemde hondje Ines van 
Mevrouw de Pompadour. 
Ook Ninon de Lenclos, een bekende Parijsche courtisane tijdens 
Lodewijk XIV, had een schoothondje, »Ratoncc, dat niet van haar 
zijde week ; en wie zich van de gunst dezer dame wenschte te ver- 
zekeren, moest in de eerste plaats trachten met Raton op goeden 
voet te komen, ’t Was een buitengewoon verstandig diertje ; gelukkig 
is haar geschiedenis te boek gesteld door Mercier, lid der Fransche 
Academie, waardoor de kennis van haar kostelijke eigenschappen voor 
het nageslacht is bewaard gebleven. Zoo weten wij o. a. dat Raton 
met pijnlijke nauwgezetheid het dieet zijner meesteres bewaakte. 
Het wist precies, hoeveel de maag van de schoone Ninon kon ver- 
dragen, en zoodra het zag, dat zijn meesteres iets zou gebruiken, dat 
haar niet paste, blafte het zoolang, tot zij de schadelijke spijs liet 
staan. Wanneer dus Ninon de Lenclos tot op zeer hoogen leeftijd 
haar bekoorlijke schoonheid kon bewaren, dan heeft zij dit in den 
grond der zaak aan haar schoothondje te danken gehad, — tenminste 
dit verhaalt Mr. Mercier van de Fransche Academie, — en die moet 
het wel weten. 
In de tweede helft der 16de eeuw kwam een soort schoothond- 
manie over Europa. Vooral Hendrik III van Frankrijk (1574 — 1589) 
was een ware hondengek, die niet alleen jaarlijks minstens 400.000 
thaler voor den aankoop van schoothondjes besteedde, maar er ook 
geen been in zag, zijn getrouwe onderdanen zonder vorm van proces 
van hunne lievelingen te berooven. Tot dit doel ging hij met zijn 
gemalin in Parijs en de omgeving rijden, liet dan onvoorziens voor 
een huis of een nonnenklooster halt houden, zich de hondjes voor- 
voeren en nam dan die hem bevielen mee. Thuis verpleegde en 
voederde hij de diertjes met de grootste zorg, en droeg niet zelden 
een mand met zich rond, waarin twee of drie van deze dwergen 
