UIT DE GESCHIEDENIS DER SCHOOTHONDJES. 
77 
lagen, die hij bestendig streelde en liefkoosde. Zelfs bij de audiënties 
verscheen hij met deze zeldzame vracht. »Hij droeg daarbij den 
degen aan de zij,« vertelt Sully, de vertrouwde en latere minister 
van Hendrik IV, »den mantel over den schouder, een kleine baret 
op het hoofd, en aan een breeden, om den nek geslagen band een 
gevlochten mand met kleine honden. <( 
Drie zijner lievelingen zijn door de historie vereeuwigd geworden. 
De koning had ze met groote kosten uit Smyrna laten komen, en zij 
waren er op afgerichi, ’s nachts op de rij af naast zijn bed de wacht 
te houden, een dienst die zij, zelf elkaar af lossend, met de grootste 
stiptheid verrichtten. Ook op den noodlóttigen lsten Augustus 1589, toen 
de moordenaar Jacques Clémento te Saint Cloud in de audiëntiezaal 
werd toegelaten om zijn gefingeerd smeekschrift te overreiken, waren 
de drie hondjes tegenwoordig. Liline, anders de goedheid zelf, viel 
merkwaardiger wijze den verkapten misdadiger bij zijn binnenkomst 
woedend aan en was niet tot rust te brengen. Boos over deze ver- 
storing, beval de koning, tegen zijn gewoonten in, de hondjes in een 
ander vertrek te brengen. Ook daar echter kefte Liline door, en toen 
nu de koning zich naar de deur wendde, waarschijnlijk om den hond 
tot rust te brengen, ontving hij de beide doodelijke dolksteken. 
Ook Prins Willem van Oranje was een liefhebber van schoot- 
hondjes; aan één van deze had hij zelfs eens zijn redding te danken. 
Toen in 1572 Bergen door Al va belegerd werd, wilde hij deze stad 
ontzetten en drong tot nabij Mechelen voort. Weldra echter werd 
zijn legerplaats in den nacht door Romero overrompeld. De Prins 
lag in zijn tent nog in vasten slaap, toen een kleine hond, door het 
gedruisch buiten onrustig geworden, hem herhaaldelijk in het gezicht 
sprong, zoodat hij ontwaakte, en juist nog tijd vond te ontkomen en 
naar Holland te wijken. Dat de groote Zwijger dezen dienst van zijn 
viervoetig vriendje nimmer vergat, spreekt vanzelf, en bekend is het, 
dat deze gebeurtenis op zijn grafmonument te Delft is vereeuwigd. 
Tot welk ras de drie honden van Hendrik van Frankrijk behoor- 
den, laat zich niet meer bepalen ; het hondje van den Prins van 
Oranje was echter zonder twijfel een mopshondje, daar Justus Lipsius 
uitdrukkelijk meldt, dat het van hetzelfde ras was als zijn (Lipsius’) 
eigen grijze mops. 
Deze mopshondjes hebben hoogstwaarschijnlijk in het midden der 
16 de eeuw van Turkije uit den weg gevonden naar Europa, en stam- 
men oorspronkelijk uit Azië. Sommigen echter meenen, dat deze 
diertjes van Hollandschen oorsprong zijn. Dit is zeker, dat vooral in 
de 17 de eeuw door de dames in Holland zeer veel werk van de 
