78 
UIT DE GESCHIEDENIS DER SCHOOTHONDJES. 
mopshondjes is gemaakt. Later ging, voornamelijk om hun knorrig 
humeur, de liefhebberij in dit ras verloren ; toch vinden we nog in 
» Almanak voor het Verstand en Hart voor het jaar MDCCCXIIIcc 
te Amsterdam, gedrukt bij P. E. Briët, een lofdicht op dit » Vier- 
voetig Telgje der Natuur, den schoonsten Hond, die, sinds den zond- 
vloed, Op heel den aardbol heeft geblaftcc. 
We kunnen niet nalaten een paar versjes daarvan aan te halen : 
Van moeders zijde sproot mijn Leddi 
Uit koning Faro’s hondenstoet; 
Hij, die, beroofd van hart en ooren, 
Der Joden jongens deed versmoren, 
Hij schonk zijn Mops, tot aadlijk wapen, 
Een kopje met een zwarten snoet. 
Nog meer : men zegt, dat Leddi’s stamvaêr 
Ook, zonder ooren, als een God 
Vereerd werd, bij de Egyptenaren, 
Die daaglijks hem, op hooge altaren, 
Een soep van rijst met Nijlvocht brachten, 
In een gewijden offerpot. . , . 
Nadat de mopshondjes een tijd lang als uitgestorven waren, komen 
zij er tegenwoordig weer bovenop; vooral in Engeland en Rusland 
vindt men weer groote liefhebbers. 
Naast den Mopshond bracht de 16e eeuw een ander ras: de Kin g 
Charles. Dit dier draagt zijn naam naar Karei II van Engeland 
(1660—1685), die er een groot liefhebber van was. Het is gefokt uit 
den »Wachtelhond«, ’t is een zwarte dwerg met altijd tranende 
oogen, en werd vroeger met hooge sommen betaald. Het bekende 
hondje van Maria Stuart, was zulk een King Charles. Door niemand 
opgemerkt, volgde het kleine dier zijn meesteres op haren laatsten 
tocht naar het schavot, en legde zich na de voltrekking van het vonnis, 
aan haar boezem neder, terwijl het zich later onder de kleederen 
van zijn meesteres verborg. »Toen nu de grootmaarschalk Graaf 
Talbot Shewsbury het groene doek opensloeg, waarin het ontzielde 
lichaam der vorstin gewikkeld was,« lezen we in Beekman’s Honden- 
vriend, »scheen zich dat lichaam te bewegen. Alle omstanders werden 
door een panischen schrik bevangen. Eén viel er in onmacht, alle 
anderen vluchtten met uitzondering van één officier, Kent genaamd, 
die den moed had met een kaars in de hand dit wonderbare ver- 
schijnsel te onderzoeken. Woedend sprong nu het hondje te voor- 
schijn, en reeds wilde Kent het aan zijn degen rijgen, toen de stem 
