UIT DE GESCHIEDENIS DER SCHOOTHONDJES. 
79 
der menschelijkheid halt! gebood, en hij het trouwe dier van de 
strafplaats verwijderde. De Kroniek van ’t slót Fotheringhai, waar 
Maria Staart op 8 Februari 1587 den laatsten adem uitblies, meldt 
dat het arme dier dag en nacht onophoudelijk jammerde en wee- 
klaagde, tot het na drie dagen, in welken tijd het alle voedsel had 
geweigerd, stierf. « 
Van denzelfden stam, maar van eenigszins jonger datum, zijn de 
Prince- Charles met zwarte vlekken op witten grond, de bruingevlekte 
Blenheim-Spaniel, zoo genoemd ter eere van Marlborough na de 
overwinning op de Franschen bij Blindheim of Höchstadt (13 Aug. 
1704) en de Ruby-Spaniel , die zijn naam draagt naar zijn schoonen 
gelijkmatig roodbruinen (ruby) kleur. In hoever de naam »Spaniek 
(Engelsch = spanier, Fransch = espagneul) gerechtvaardigd is en 
in verband te brengen is met het eiland Hispaninola (Haïti) ver- 
eischt nog nader onderzoek. 
Hoe in het midden der 18de eeuw een schoothondje de aanleiding 
was tot de ontdekking van een groot staatkundig talent, vertelt boven 
aangehaald boekje als volgt: 
» Maria Theresia bereisde haar Oostenrijksche erflanden, op welke 
reis zij bij Braunau de rivier de Inn moest oversteken. Toen zij in 
de veerpont wilde stappen, ondersteunde haar de veerman, doch deze 
werd door een der volgelingen van de vorstin, een klein schoot- 
hondje, daarom hevig aangevallen, waarop de veerman hét hondje 
sussend toeriep: »Wees maar bedaard, Excellentie, wees maar be- 
daard !(( De Keizerin barstte in een helder gelach uit en vroeg den 
schipper, hoe hij er toch bij kwam een hond zulk een titel te geven. 
Koelbloedig antwoordde deze: »Waarom mag het liefste, wat de 
Keizerin op den arm draagt, geen Excellentie heeten, indien overigens 
alles in het gevolg van Hare Majesteit dien titel draagt ?« Maria 
Theresia vroeg lachende naar zijn naam, waarop de veerman ant- 
woordde, dat hij »Thunichtgut« heette. »Welk een leelijke naamlcc 
zei de vorstin; »krachtens mijn bevel zult gij voortaan »Thugut« 
heeten; en uw zoon, over wien gij met mij gesproken hebt, moet bij 
mij te Weenen komen om daar zijn fortuin te maken. « Zoo geschiedde 
het; de vroolijke knappe jonge Thugut kwam weldra in Weenen 
studeeren, daarna op de rijkskanselarij, en werd eindelijk de wel- 
bekende baron Thugut, Oostenrijksch Minister van Binnenlandsche 
Zaken. « 
Ongeveer 100 jaar geleden kon men in de Berlijnsche schouw- 
burgen niet zelden yan het uit parterre hooren roepen: »Hunde 
rausk, wijl de voorname dames haar schoothondjes mee in de gar- 
