84 
DE DRENTSCHE ESSCHEN. 
September veel zaadrijke planten van dit gewas op het aardappel- 
land ziet, wordt dat zaad afgestroopt, om het met aardappelen te 
koken voor veevoedsel. 
De hennepnetel, hier meer als »douwnettek bekend, doet veel kwaad 
aan le hol staande winterrogge, aan haver en boekweit, en komt ook 
voor in de aardappelen. Tot rijpheid gekomen, is zij de schrik voor 
de koren binders, omdat de zaadhuisjes veel stekels hebben. In zijne 
eerste ontwikkeling is de hennepnetel gemakkelijk te dooden, later her- 
stelt hij zich bij regenachtig weer ook nog wel als hij met zijne wor- 
tels uit den grond is getrokken. Bij de knoopen schiet de aan den 
grond liggende plant dan weer nieuwe worteltjes. 
De melde ziet men veel op de reeds genoemde goorngronden. Haar 
blad wordt als een goed groen . oedsel voor de varkens genoemd, en werd 
hier wel eens als groente voor de tafel toebereid, waarbij zij met aard- 
appelen vermengd werd. Zij levert veel zaad, waaraan men als varkens- 
voedsel eenige waarde toekent. Somtijds komen de jonge melden zoo 
veelvuldig op het land voor, dat het schijnt alsof het land er mede 
bezaaid is, 
De winde, hier »rangelroet« genaamd, is gemakkelijk te dooden. 
Zij omstrengelt aardappelen en boekweit, en is dus eene woekerplant, 
ook in de rogge zeer lastig, wijl zij als een netwerk alle korenhalmen 
verbindt. Zij geeft veel zaad, dat meestal in het korengewas komt en de 
hoeveelheid kaf vermeerdert. 
Het kruiskruid komt meer op zware dan op lichte zandgronden voor . 
In groenvoeder wordt het door het vee gevreesd. Het zaad wordt 
evenals dat van de paardebloem en de distel door den wind verspreid, 
waarom men het gewas hier »stoevers« noemt (stoeven is de uitspraak 
van stuiven). 
Het varkensgras vertoont zich in de esschen veelvuldig aan wegen 
en op stijve gronden, op bouwakkers die in langen tijd niet bewerkt 
worden, in aardappelgewas, enz. Het wordt weleens geplukt om als 
groenvoedsel voor de varkens te dienen. 
Het kruizemunt met zijnen eigenaardigen reuk komt alleen op natte 
en stijve gronden voor, gelijk ook het hazegar, welke planten zich 
meer door hunne wortelen dan door zaadvorming verspreiden. Muur 
is vooral in de goorngronden algemeen, en op vruchtbare akkers 
niet zeldzaam. Zilverschoon zien wij meestal op lage en zware 
gronden. 
De grondgesteldheid der esschen is voor den landbouwer van het 
grootste belang en natuurlijk op alle bouwgronden niet dezelfde. Bij de 
eerste nederzettingen van de bewoners dezer streken is wellicht ook met 
