86 
DE DRENTSCHE ESSCHEN. 
men er vroeger zes, nu zijn er nog twee; en te Westdorp is nog een 
zoogenaamd dubbelhek, waar twee hekken een gemeenschappelijken 
bovenboom hebben, zoodat beide hekken tegelijk het eene noordwaarts, 
het andere zuidwaarts open gaan en beide tegelijk gesloten worden, 
waardoor men bij opening altijd twee wegen heeft, om met de wa- 
gens te kunnen wisselen. »Tweehekken<( of dubbelhekken, zooals 
hier, waren ook vroeger zeldzaam, zoodat het Westdorper dubbelhek 
als een overblijfsel uit vroegere tijden merkwaardig is. 
Voor voetgangers die de esch wilden bezoeken, was ter zijde van 
die hekken een trapje geplaatst om over de aan het hek verbonden 
afheining te kunnen stappen. 
Zoo was de esch, wegens hare afsluiting van het dorp en met hare 
afscheiding van het open veld door een hoogen aarden wal, een dorps- 
tuin in het groot; zij was de plek, waaraan ieders belangen waren 
verbonden, waarop aller oogen waren gevestigd. De landman koos 
deze plek uit voor zijne Zondagmorgen- of avondwandeling, of hij ging 
met zijne gade des Zondagsnamiddags derwaarts om van den stand 
en de ontwikkeling van zijn gewas te vernemen. De dorpsjongelingen, 
die op Zondagnamiddag elkanders nabijheid zochten, wandelden de 
korenesch in, om zich daar op een groenend plekje neder te leggen 
en er te spreken over wat met hun leeftijd in verband stond, of zij 
maakten hunne wandelingen, om niet onbekend te blijven met den 
toestand van het gewas, die voor het geheele dorp of gehucht van 
belang was. Want het korenveld gaf een duidelijk beeld van de over- 
eenstemming der belangen van alle inwoners; beloofde het graan- 
gewas een ruimen oogst, dan deelden allen in den zegen; werd het 
gewas bedreigd door nachtvorsten, rooden roest of muizenschade, 
dan zou ieder lijden. De in Mei gehuwde jonge boer bezocht met 
zijn lief bruidje, misschien uit een ander dorp of gehucht 
gekomen, het korenveld, en toonde haar met welgevallen het 
gewas van eiken akker. De bejaarde landbouwer, die zelf niet meer 
werken kon, wandelde met den stok in de hand langs de koren- 
akkers, die hij zelf zooveel jaren geploegd en bewerkt had, en hield 
nog toezicht op de wijze waarop zijn zoon hem ook hier in het be- 
drijf opvolgde. Kinderen, die vóór den oogsttijd in de korenesch kwa- 
men, werden gewaarschuwd voor spinnewijfjes in de rogge, die de 
haren uit hunne hoofden zouden spinnen indien zij het gewas onder 
hunne voeten trapten of beschadigden. Bij het ontvangen van vrienden 
en familieleden gingen die bezoekers met den boer de esch in om het 
koren te bezien; met de »heerschap« of verhuurder der plaatsk wam 
de meierboer daar, om het in hokken ter droging staand koren op 
