DE ZEESLANG. 
95 
In 1903 publiceerde prof. Racovitza, te Parijs, een verhaal van een 
zeeslang, door luitenant Lagresille in 1898 in de Along-baai (Ton- 
kin) gezien,en in 1904 vermeldde de heer Vaillant de verschijning 
van zulk een dier in die zelfde wateren. Daarin wordt het »waar- 
schijnlijk geschubdcc genoemd, met een kop als een schildpad of een 
zeehond. Ook bewoog het zich kronkelend, nu eens vertikaal, dan 
weder horizontaal. 
Men kan er moeilijk aan twijfelen of in elk dezer drie recente 
gevallen had men te doen met een levend wezen van een zelfde 
type, verschillend van elk bekend, thans levend dier. Of het een 
nablijver is van de groep der plesio-saurussen, een »levend fossiek. 
waarvan nog eenige exemplaren bestaan ? 
Zonder hieromtrent eenige meening te uiten, willen wij alleen op- 
merken, dat men het getuigenis van twee zulke geoefende waarnemers 
als de genoemde heeren, zeker niet op zij kan zetten op de manier, 
waarop Prof. Moseley dit de in zijn tijd bekende waarnemingen van 
de zeeslang deed, toen hij schreef: 
»Het bestaan van de zeeslang is nog steeds een open kwestie. 
»Dit wonderlijk dier is zoo goed als nooit door twee waarnemers 
»eender gezien, en zoo goed als altijd valt het een natuurkenner ge- 
» makkelijk de meegedeelde feiten te verklaren. Soms heeft men een 
»paar walvisschen gezien, dan weder bedriegt een lange massa drij- 
vend zeewier den op een afstand zich bevindenden waarnemer. 
»Soms heeft de zeeslang groote oogen en een kam achter den kop, 
»dan weder is zij een lintvisch. Ik zelf ben een van de weinige 
vakmannen, die de slang gezien hebben. Het was op een reis van 
»de Theems naar Rotterdam ; maar het bleek een troep zee- 
»raven te zijn, die achter de golven op een lijn vlogen en die 
»tusschen de koppen der golven door dit wonderlijk effect maakten. « 
(Naar Nature , June 28, 1906.) 
v. d. V. 
