EEN ANTEDILUVIAANSCH ZEEMONSTER. 
127 
In vergelijking met andere steden der Vereenigde Staten was die 
stad van vier millioen inwoners, — de voorsteden er onder begrepen, 
— er al heel vlug bij om een museum voor natuurlijke historie te 
stichten. 
In 1869 werd er toe besloten en al zeer spoedig was men met een 
grootsch plan gereed. 
De wijze, waarop men te werk ging, mag tot voorbeeld strekken. 
Men begon niet met krenterig te vragen naar het minimum- 
maatcijfer waarmede men het wel zou kunnen doen, maar men 
begon met te zeggen : »we nemen het terrein, zoo groot als we het 
kunnen krijgen”. Een groote lap gronds, vierkant en open aan alle 
zijden. 
Toen berekende men niet angstvallig met hoeveel ruimte men het 
in het te bouwen museum zou kunnen stellen ; maar naar de maat 
van het bekomen, of daartoe bestemde terrein liet men bekwame 
bouwmeesters een ontwerp voor een gebouw maken, dat hetgeheele 
oppervlak zou beslaan, uitgenomen omliggende ruimten voor park- 
of tuinaanleg. 
Inmiddels berekende men welke zaken men voor het oogenblik te 
plaatsen noodig had en bouwde daarvoor een vierde deel van het reuzen- 
gebouw. 
Op deze wijze is er ruimte voor nog drie maal zooveel zalen als 
het Museum nu bezit, en al naarmate de behoefte zich doet gevoelen 
zet men den bouw voort. Er behoeft dan niet gewikt en gewogen 
te worden. Op het bouwen na is men gereed. 
Indien we ons niet vergissen, is zulk een bouw in ons land ook 
reeds voorgekomen en wel met het gesticht Schiefbaan-Hovius a. d. 
Loosduinschen weg te ’s-Gravenhage. Eerst bouwde men het midden- 
gedeelte met een der vleugels ; en later den tweeden vleugel, welk 
bouwen, toen er geld was, in een ommezien was afgeloopen, wijl 
terrein, bouwplan en indeeling geene overweging meer behoefden. 
In ons land begint men zich, — bij museumgebouwen niet alleen, 
maar bij allerlei bouwwerken, — te begrenzen, door te vragen 
„met welken inhoudsmaat kunnen we het eventjes doen?” en daar- 
door wordt meteen een knellende band gelegd, welke elke mogelijke 
uitbreiding in den weg staat. 
Met dit alles voor oogen kan het New r -Yorksch Museum nog een 
reeks van jaren in alle mogelijke behoeften tot berging voorzien, ten 
minste indien er niet te veel van de hiervoren beschreven monster- 
dieren een »onderdakc( vragen. 
Het geraamte toch van den brontosaurus heeft niet alleen een 
